»Δικό μας είναι αυτό που δίνουμε». Η Μαρία Λαμπαδαρίδου- Πόθου γράφει για το Νοσοκομείο Λήμνου

ΛΗΜΝΟΣ: Την  εμπειρία της από το Νοσοκομείο Λήμνου και τους ανθρώπους του  περιγράφει  η Μαρία Λαμπαδαρίδου – Πόθου με το μοναδικό τρόπο που μόνο εκείνη ξέρει. Της ευχόμαστε περαστικά και να είναι πάντα καλά για να μας περιγράφει την »κυματόζωστη» Λήμνο.
limnos.news

Και τώρα, μέρες μετά, δεν γίνεται να μην πω το μεγάλο ευχαριστώ που αισθάνομαι για τους ανθρώπους του Νοσοκομείου της Λήμνου. Από τους ασκούμενους νέους γιατρούς με την ευγένεια και την άψογη επιστημονική κατάρτιση έως τους παλιούς πεπειραμένους με τη βαθιά ιατρική γνώση. Αλλά και για όλο το προσωπικό, νοσηλεύτριες, εργαζόμενους όλοι με την ευγένεια και με μια απέραντη γαλήνια υπομονή.
ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ, ΛΕΜΕ, ΕΙΝΑΙ ΒΟΛΙΚΟ! ( από τη σελίδα της στο fb)Τώρα έχω να κάνω αυτό κι αυτό κι αυτό, άσε καλύτερα την άλλη φορά… Και κουκουλώνουμε το όποιο μικρό ή μεγάλο πρόβλημα να το ξεχάσουμε.Έτσι είπα κι εγώ στον γιατρό μου της Λήμνου, τον αγαπημένο φίλο Βασίλη Περπερίδη, τώρα δεν μπορώ, του λέω, έχω δουλειά, άσε μια άλλη φορά. Και τσίριξε.Τώρα. Είπε. Πάρε ευθύς ένα ταξί και πήγαινε στο Νοσοκομείο κι εγώ στο μεταξύ θα τηλεφωνήσω να δώσω οδηγίες τι πρέπει να κάνουν.Και τρόμαξα.Όμως κάνει καλό να τρομάζουμε καμιά φορά.

Και τώρα, μέρες μετά, δεν γίνεται να μην πω το μεγάλο ευχαριστώ που αισθάνομαι για τους ανθρώπους του Νοσοκομείου της Λήμνου. Από τους ασκούμενους νέους γιατρούς με την ευγένεια και την άψογη επιστημονική κατάρτιση έως τους παλιούς πεπειραμένους με τη βαθιά ιατρική γνώση. Αλλά και για όλο το προσωπικό, νοσηλεύτριες, εργαζόμενουςόλοι με την ευγένεια και με μια απέραντη γαλήνια υπομονή.
Και λέω, εδώ στα ακριτικά νησιά, στις ακριτικές περιοχές της χώρας, βρίσκει κανείς πολύ καλούς γιατρούς, πολύ καλύτερους. Γιατί δεν είναι μόνο επιστήμονες άριστοι αλλά και έχουν διατηρήσει εκείνη την παλιά ευγένεια προς τον άνθρωπο, την αγάπη. Και θυμάμαι που πολλές φορές μου μιλούσε η μητέρα μου για έναν γιατρό του περασμένου αιώνα, τονΠαναγιώτη Ραφτόπουλο, που με το γαϊδουράκι πήγαινε στα πιο μακρινά χωριά, με βροχή ή με χιόνια, εκείνος πήγαινε στη Φυσίνη ή στη Σκανδάλη, με τις λάσπες στον χωματόδρομο, να δει τον άρρωστο. Να του πάει τα φάρμακά του.
Και λέω ακόμα.Να εδώ ήθελα να φτάσω, σε αυτή την έκκληση.Την παράκληση.Είναι τόσο φτωχά τα Νοσοκομεία μας στις ακριτικές περιοχές. Δεν επαρκεί ο πλούτος της γενναιοδωρίας και της αγάπης για τον συνάνθρωπο. Και τόσο δύσκολο για τους κατοίκους αυτών των περιοχών να ταξιδέψουν προκειμένου να σώσουν τον άνθρωπό τους. Και μακάρι η Πολιτεία πρώτη να το δει αυτό. Να φανεί γενναιόδωρη στις ανάγκες παρά τις δύσκολες μέρες που βιώνουμε.Όμως δεν απευθύνομαι μόνο στην Πολιτεία. Εκείνη γνωρίζει το χρέος της.Απευθύνομαι σε εκείνους που έχουν την οικονομική δυνατότητα και μπορούν να προσφέρουν. Ένα ιατρικό μηχάνημα ή μια μικρή δωρεά θα είναι πρώτα απ’ όλαμια ηθική υποστήριξη. Χώρια από τη βοήθεια που θα προσφέρει σε χιλιάδες ανθρώπουςτων ακριτικών περιοχών – που χάρη σε αυτό δεν θα χρειαστεί να ταξιδέψουν ίσως για νασώσουν τον άνθρωπό τους.Ο Σαίξπηρ είπε: “Δίνοντας τον εαυτό σου τον κερδίζεις”.Και θα τελειώσω με αυτό που εγώ πιστεύω: “Δικό μας είναι μόνον αυτό που δίνουμε”.
Φίλοι και φίλες, να είστε όλοι καλάΑπό την όμορφη “κυματόζωστη” Λήμνο

Latest..