«Εθνοφύλακες των ουρανών!»

ΧΙΟΣ : Του Κώστα ΜαρδάΧαίρε μεγάλη Αρκαδία της Ιστορικής μνήμης! Χαίρε μικρή μου Αρκαδία της προσωπικής ανάμνησης.Χαίρε Τριπολιτζά του ‘21!Χαίρε Τρίπολη της Αεροπορίας του 1979-1981. Ναι, αγαπητέ αναγνώστη, το να επιστρέφεις εξηντάρης στα λημέρια της στρατιωτικής σου θητείας, συνιστά μια μικρή ψευδαίσθηση νίκης πάνω στη φθορά του χρόνου, αλλά και μια αίσθηση μεγάλης «αθανασίας» ενός λεπτού, όσο έπρεπε να κρατήσει ο χαιρετισμός του γράφοντος, το βράδυ της Παρασκευής 24 Νοεμβρίου στην εκδήλωση προς τιμήν των εφέδρων – εθνοφυλάκων,σύμφωνα με την ανακήρυξη από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας του 2017 ως έτους Εθνοφυλακής.Μέσα σε ένα υπερπλήρες αμφιθέατρο από νεοσύλλεκτους, παρουσία των αρχών του τόπου, εκπροσώπων φορέων, ενώπιον του διοικητή της Πτέρυγας, σμήναρχου Ανδρέα Μανωλάκη, των επιτελών του και με τιμητική έλευση του διοικητή της Διοίκησης Αεροπορικής Εκπαίδευσης πτεράρχου Θωμά Χατζηαθανασίου, ο επισμηναγός Δημήτριος Νικήτας παρουσίασε ένα ιστορικό χρονικό της Πολεμικής Αεροπορίας από το 1912, όταν πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα η πρώτη πτήση από τον αεροπόρο Εμμανουήλ Αργυρόπουλο -με τη δεύτερη πτήση να την κάνει έχοντας συνεπιβάτη τον Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο- μέχρι τα σημερινά F16 που δρουν στο Αιγαίο. Ο σμήναρχος εν αποστρατεία Δημήτριος Φωτόπουλος αναφέρθηκε στο ρόλο των εφέδρων στους πολέμους, ενώ ακολούθως η μαθητική χορωδία ερμήνευσε αποσπάσματα από το Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και τον αφηγητή να προειδοποιεί: « Ήρθαν ντυμένοι φίλοι / αμέτρητες φορές οι εχθροί μου/ τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας…». Και, αφού παρέλαβα το αναμνηστικό δίπλωμα, διάβασα από το βήμα τα παρακάτω λόγια (με τρεμάμενη φωνή στα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα…):«Κύριε πτέραρχε, κύριε διοικητά, κυρίες και κύριοι. «Εκπροσωπώ 58 έφεδρους ανθυποσμηναγούς απ΄ όλες τις Περιφέρειες της χώρας, που υπηρετήσαμε εδώ ως εκπαιδευτές νεοσυλλέκτων στην περίοδο 1979 – 1982, με την ειδικότητα Άμυνα Αεροδρομίων. Στο διάστημα της επαγγελματικής και οικογενειακής μας πορείας, οι μνήμες εκείνων των ημερών της νεότητάς μας συνόδευαν και θα μας συνοδεύουν μέχρι το τέλος. Σήμερα, σε χρόνια ταπείνωσης και αδικίας, δηλώνουμε ότι, παρά τις αντιρρήσεις μας, παρά την οργή μας, παρά την αγανάκτησή μας για πολλά και για πολλούς -διαχρονικά- και παρά το… νεαρό της ηλικίας μας- θα στρατευθούμε αν ο αγώνας είναι για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας, της Εθνικής Αξιοπρέπειας και της Εθνικής Ανεξαρτησίας! Και επειδή κατάγομαι από την ακριτική Χίο, θυμάμαι 18χρονος στην εισβολή του Αττίλα το 1974, όταν από το χωριό μου βλέπαμε από απέναντι στον κόλπο της Σμύρνης να βγαίνουν τα πολεμικά πλοία της Τουρκίας περιμένοντας αν θα κατευθυνθούν προς το νησί μας… Γι’ αυτό, δεν πρέπει άλλη φορά να μας πιάσουν ανέτοιμους. Απευθυνόμενος λοιπόν στη ηγεσία της Πολεμικής Αεροπορίας λέω: Νιώθουμε εθνοφύλακες των Σπιτιών μας! Νιώθουμε εθνοφύλακες των Ουρανών μας!».Ακολούθησε μια λιτή δεξίωση στη Λέσχη Αξιωματικών όπου είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε το νεωτεριστικό κλίμα αντίληψης των αξιωματικών με την παράλληλη πίστη σε αξίες.Το σαββατοκύριακο ήταν ευκαιρία εξόρμησης με το αυτοκίνητο στα χωριά του όρους Μαίναλο, αφήνοντας το σύγχρονο ξενοδοχείο «Σεράγιο», κτισμένο εκεί όπου επί Τουρκοκρατίας ήταν το σεράι. Συμβουλευόμενος την βικιπαίδεια διάβασα το κομμάτι από τα απομνημονεύματα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη για την Άλωση της Τροπολιτζάς: «Το ασκέρι όπου ήταν μέσα, το ελληνικό, έκοβε και σκότωνε, από Παρασκευή έως Κυριακή, γυναίκες, παιδιά και άντρες… Το άλογό μου από τα τείχη έως τα σεράγια δεν επάτησε γη…». Έχοντας αυτά τα λόγια στο μυαλό μου πήρα την ανηφορική διαδρομή ανάμεσα σε έλατα, βράχια και… χιλιάδες στροφές.Χρυσοβίτσι. Πάνω από 1.000 μέτρα υψόμετρο. Η πενηντατριάχρονη Κωνσταντίνα Γιαννακοπούλου που έβοσκε πρόβατα στην είσοδο του χωριού, με σύζυγο υπάλληλο στο δασαρχείο, τις τρεις κόρες της και τα πέντε εγγόνια της στην Τρίπολη, μας είπε πως μόνο 14 κατοίκοι απόμειναν «αλλά εγώ δεν φεύγω από ‘δώ κι ας λειτουργεί η εκκλησία κάθε τρεις Κυριακές λόγω που ο παπάς πηγαίνει και σε άλλα χωριά ». Μας ενημερώνει ότι η χωριοκκλησιά της Παναγίας ήταν το πρώτο προσκύνημα του Αρχιστράτηγου Κολοκοτρώνη όταν ξεκίνησε τον ξεσηκωμό.Λιμποβίσι. Υψόμετρο κοντά στα 1800 μέτρα. Μια φαγωμένη από το χρόνο πέτρα είναι ό,τι απέμεινε από το πατρικό σπίτι του Κολοκοτρώνη. Ακριβώς δίπλα αναγέρθηκε ένα οίκημα – μουσείο με εκθέματα σημαιών, φωτογραφιών και όπλων. Στο βιβλίο επισκεπτών υπάρχουν δεκάδες μεταμνημονιακά σχόλια μαθητών και ενηλίκων που τον καλούν: «Έλα πάλι να απελευθερώσεις την Ελλάδα… Έλα να φωνάξεις φωτιά και τσεκούρι… Αν βέβαια, δεν σε ξαναπεράσουν από δίκη…». Έξω από το ακατοίκητο μέρος, όπου ένα καφενείο ανοίγει μόνο τα σαββατοκύριακα για τους εκδρομείς, συναντήσαμε τη σημερινή πραγματικότητα. Ήταν ο αλβανός βοσκός! Ο σαραντάρης Ζαν Ζόρντα από ένα αλβανικό χωριό κοντά στο Τεπελένι, που κρατώντας το smart phone πρόσεχε τα πρόβατα. Ήρθε πριν δεκαπέντε χρόνια, μένει σε καλύβα που την παραχώρησε το αφεντικό του, το οποίο αφεντικό του του προμηθεύει τα τρόφιμα της ημέρας για να μαγειρέψει. Αμοιβή; Πεντακόσια ευρώ το μήνα, χωρίς ασφάλιση. Αλλά: «…Αλλά, σε λίγο θα φέρω και την κυρά και τα δύο μας παιδιά κοντά μου- μόνο που η καλύβα δεν έχει τηλεόραση»…Στεμνίτσα. Λιγότεροι από 80 οι κάτοικοι, όταν πριν από 100 χρόνια είχε δεκαπλάσιους, καθότι χωριό χρυσοχόων. Σήμερα πολλά σπίτια είναι ανακαινισμένα, υπάρχουν ταβέρνες «με τζάκι και αγριογούρουνο», καταστήματα με τοπικά προϊόντα και καφέ. Το σπίτι του αγωνιστή της επανάστασης Ροϊλού, εκκλησιές, καλντερίμια και κρύο 9 βαθμούς, άρα σηκώνει τσίπουρο.Δημητσάνα. Η μπαρουταποθήκη της Επανάστασης. Γενέτειρα 7 Πατριαρχών και του Παλαιών Πατρών Γερμανού. Το άγαλμα του Γρηγορίου του Ε΄ συγκεντρώνει τους έλληνες τουρίστες που έρχονται από την Τρίπολη και την Αθήνα, είτε γιατί έχουν αγοράσει ωραία αναπαλαιωμένα σπίτια, είτε έχουν νοικιάσει δωμάτιο σε παραδοσιακούς ξενώνες. Και δω όμως ερημιά τις καθημερινές, παρόλο που είναι το κέντρο του Δήμου, έχοντας παραρτήματα δημοσίων υπηρεσιών. Σήμερα ζουν 250 κάτοικοι, όταν στην Επανάσταση ήταν κεφαλοχώρι με πάνω από 1000 κατοίκους.Ζάτουνα. Το χωριό όπου οι δικτάτορες έστειλαν τον Μίκη Θεοδωράκη εξορία από το 1968 έως το 1969. Κάτοικοι 20. Πριν πενήντα χρόνια υπερέβαιναν τους 300. Το σπίτι που «φιλοξενήθηκε» ο μεγάλος συνθέτης με την οικογένειά του διατηρείται από τους ντόπιους κληρονόμους, ενώ στο χώρο του δημοτικού σχολείου υπάρχει μουσείο με αναμνηστικά ντοκουμέντα. Το πνεύμα του Μίκη διαπερνά την ατμόσφαιρα και σε κάνει να ψηλώνεις θεωρώντας πως θα αγγίξεις τα απειλητικά σύννεφα…Χαίρε Αρκαδία των βουνών!Χαίρε Αρκαδία των ουρανών!Χαίρε Αρκαδία της εκπαίδευσης των χρόνων- σμηνιτών μου…(ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΡΦΙ, 2- 12- 2017 ).

Latest..

Εγώ η Μέλια…

ΛΗΜΝΟΣ: Όταν  αργώ  να  γράψω  κάτι,  με  βρίσκουν  φίλοι  και  γνωστοί  και  μου  κάνουν  παράπονα.  … [Read More...]

Λάουρα Κρητικού από Κω: «Είμαστε ξεσπιτωμένοι με μωρό παιδί, 5 μήνες μετά δεν έχουμε πάρει ούτε δεκάρα τσακιστή…»

ΚΩΣ: ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ ΑΠ’ΟΛΟΥΣ ΟΙ ΣΕΙΣΜΟΠΛΗΚΤΟΙ ΤΗΣ ΚΩ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΛΑΒΕΙ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΙΧΑΝ ΥΠΟΣΧΕΘΕΙ «TΩΡΑ ΟΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ» Epsilon tv 10-12 Λάουρα Κρητικού από … [Read More...]

Ολοκληρώθηκε η εκφόρτωση των 50 οικίσκων για τη Μόρια – Ξαφνικό τέλος στην περιφρούρηση….

ΛΕΣΒΟΣ: Ολοκληρώθηκε στις 10 περίπου σήμερα το πρωί, η εκφόρτωση των 50 οικίσκων που προορίζονται για τη στέγαση προσφύγων και μεταναστών στον καταυλισμό του Κέντρου Υποδοχής και … [Read More...]