Η ιστορία της… ΒΙΑΛ και του τόπου

ΧΙΟΣ :   «ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΙΑΣ ΚΑΛΠΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ-  ΚΟΥΦΑΡΗ ΛΕΗΛΑΤΗΜΕΝΟ- ΑΦΙΛΟΞΕΝΟΣ  ΚΡΥΟΣ ΤΟΠΟΣ  ΡΑΓΙΣΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ  ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ -ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ  ΓΕΜΙΖΕΙ ΤΟ ΚΕΝΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΤΩΡΙΝΗΣ ΓΕΝΙΑΣ  ΠΟΥ ΣΚΟΡΠΙΣΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΤΟΠΟΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ-ΠΡΟΚΕΚΑ  Η΄  ΑΠΕΙΛΗ  ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ? »Καλοκαίρι του 1982 ότι ξεκινούσε  να λειτουργήσει η ΒΙΑΛ ως εργοστάσιο διέλασης και ανωδίωσης αλουμινίου. Μαϊο του ίδιου έτους  είχα απολυθεί από το στρατό 22 χρονών νέος και έψαχνα για δουλειά, είχα βέβαια και το κτήμα του πατέρα ώς συμπληρωματική εργασία αλλά όχι βέβαια μόνιμη. Όλοι στη γύρω περιοχή έλεγαν «ρε σύ θα δουλέψει το εργοστάσιο και θα δουλέψει πολύς κόσμος όποιος μπεί θα είναι τυχερός». Ηταν σαν όνειρο για τα εκείνα δεδομένα να πιάσεις  δουλεία εκεί. Κατάφερα τελικά μέσω κάποιου γνωστού τότε(γιατί χωρίς γνωστό δεν έμπαινε κανένας-κοινό μυστικό για όλους βέναια) να μπώ και εγώ στο εργοστάσιο.Ξεκινήσαμε στην αρχή με μία βάρδια και εγώ ως νέος στην αρχή προσπάθησα να δώσω το καλυτερο μου εαυτό ,αποτέλεσμα αυτού ήταν μπώ εργοδηγός όταν δημιουργήθηκε 2η βάρδια.Το εργοστάσιο ανθούσε έφθασε να βάλει και 3η βάρδια,δουλεύαμε περίπου 120 ανθρωποι, η παραγγελίες δεν προλάβαιναν να εκτελεστούν και αυτό διήρκησε για τρία χρονια περίπου έως το 1985. Όμως τα αφεντικά που ήταν εκτός Χίου είχαν άλλους σκοπούς και όπως όλα τα λαμόγια εκείνης της εποχής εποφελήθηκαν τον τότε  αναπτυξιακό νόμο 1262/82 πηραν τις επιδοτήσεις,το δούλεψαν για τρία χρόνια όσο πρποέβλεπε ο νόμος και μετά «μη τον είδατε τον Παναή», έπεσε μαύρο όπως στην ΕΡΤ και το ΜΕΓΑ με την διαφορά ότο εμείς δουλεύαμε μόνο για ένα μεροκάματο. Πολλοί ήπαν ότι φταίγαμε εμείς οι εργαζόμενοι γιατί συνδικαλιστήκαμε και τους αναγκάσαμε να το κλείσουν. Όμως  τα στοιχεία άλλα  έδειχναν. Τα όνειρα όλων μας γκρεμίστηκαν και σκορπίσαμε όλοι στο πουθενα.Το επόμενο έτος 1986 άρχισε να κατασκευάζεται η «ΒΑΜΒΑΚΟΥΡΓΕΙΑ» στους Βαβύλους, όλοι λέγαν πάλι τα ίδια « ρε τρεχάτε πάλι, εδώ θα δουλέψει πολύς κόσμος θα φάει ψωμί για πολλά χρόνια».Μπαίνω και εκεί πάλι ως συνήθως μετά πό μια γνωριμία και το πρώτο που με ρωτούν οι εργοδότες ήταν το εξής «Από πού ήλθες εσύ από την ΒΙΑΛ, ήσουν και εσύ ένας από εκείνους τους συνδικαλιστές που έκαναν το εργοστάσιο να κλείσει ? και βέβαια τι να πώ είπα όχι.»Πέρασε ένας  χρόνος περίπου και το εργοστάσιο ετοιμάζόταν να  αρχίσει να δουλέψει, εγώ όμως έβλεπα ότι και εκεί θα γινόταν το ίδιο σενάριο, ένα δείγμα ήταν ότι αποσυσκευάζαμε μηχανήματα Ανατ. Γερμανία του 1976 δηλαδή 10 χρόνων πρίν, τα βάζαμε μέσα για να καθαρίσουν από το πυκτό γράσο.  Ετσι όταν μου ήλθε ο διορισμός στο ΥΠΕΘΑ του 1987 παρόλο που ήταν για Κάρπαθο, την έκανα  και όλοι μου έλεγαν «ρε τρελός εσυ θα πάς στην Κάρπαθο  με ένα παιδί 3  χρονών…εδώ έχει ψωμί θα δουλέψουν 200 οικογένειες, εγώ απάντησα « παιδιά θα κλείσει όπως η ΒΙΑΛ και θα με θυμηθείται» τελικά παρόλο που ρίσκαρα δικαι ώθηκα και έγινε και αυτό άλλο ένα κουφάρι του αναπτυξιακού Νόμου 1262/84 στα καμπόχωρα. Μαζί με τα κουφάρια αυτά ΄χάθηκαν και κάποιων νέων τότε τα όνειρα για δουλεία στον ιδιωτικό τομέα βέβαια, γιατί στο δημόσιο όλοι το κυνηγούσαν τότε με τα γνωστά  αποτελέσματα του  τώρα.Επειδή το κτήμα μου στην Παναγιά Κρήνα  είναι κοντά στη ΒΙΑΛ κάθε μέρα που περνούσα όσο καιρό ήταν κουφάρι πρίν έλθουν οι πρόσφυγες-μετανάστες, όποτε περνούσα το έβλεπα κενό, ρημαγμένο και ο νούς μου έβαζε τα χρόνια που πέρασα με κάποιους ανθρώπους και τα όνειρα που πέταξαν.Ηλθε ξαφνικά τώρα και δύο χρόνια περίπου  που το κουφάρι γέμισε  με ανθρώπους κάθε καρυδιάς καρύδι, αλγερινούς Σύριους Μαύρους,κλπ διαφόρων εθνοτήτων και θρησκειών, απελπισμένοι αλλά και άνετοι με το  κινητό πάντα στο χέρι, δεν φοβούντε να σε κοιτάξουν στα μάτια.Το βλέμα  τους δείχνει ότι είναι άνετοι και ασφαλής, δεν φαίνεται φόβος πάνω τους. Κυκλοφορούν ελεύθεροι και άνετοι στο πουθενά και λέω αυτοί οι άνθρωποι τι μελλον έχουν,  έτσι θα κυκλοφορούν χωρίς κανένα σκοπό, δεν θα αποτελέσουν απειλή στο μέλλον εάν δεν  ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα? .Ξέρουμε βέβαια για τις κλοπές και λεηλασίες που έγιναν στους Βαβύλους και Χαλκείος το 2016. Τώρα έχουν σταματήσει κάπως…στο μέλλον όμως τι μας  περιμένει. Αισθάνομε ότι αυτό το κενό που αφήσαμε εμείς ήλθαν και μας το γέμισαν αυτοί, τα παιδιά μας απελπισμένα φεύγουν στο εξωτερικό ή οποία ειρωνεία και καντάντεια  κάποιοι αναζητούν δουλειά και στις ΜΚΟ.Φοβάμαι  μήπως κάποια ώρα θα φύγουμε  και εμείς οι ποιο μεγάλοι γιατί οι νέοι έχουν φύγει ήδη.Και όποιος με πεί ξενοφοβικό να πάει να μείνει δίπλα τους ή να τους πάρει σπίτι του και όχι να μιλά εκ του ασφαλούς.                                                                                                                                 

Latest..

Εργοστάσια – θρύλοι στα αζήτητα

ΙΚΑΡΙΑ: Εκατοντάδες άγονοι πλειστηριασμοί για τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις ιστορικών επιχειρήσεων, που παρέσυρε η κρίση και οδηγήθηκαν στη χρεοκοπία, συνθέτουν την απογοητευτική … [Read More...]

Μέχρι 28 Φεβρουαρίου οι αιτήσεις για τις παραγωγικές επενδύσεις στην υδατοκαλλιέργεια

ΙΚΑΡΙΑ: Πλησιάζει η καταληκτική ημερομηνία υποβολής αιτήσεων για το πρόγραμμα αλιείας “Παραγωγικές επενδύσεις στην υδατοκαλλιέργεια”.Το πρόγραμμα,Προϋπολογισμού 56.825.447 ευρώ ( … [Read More...]

ΕΦΚΑ: Αναρτήθηκαν τα ειδοποιητήρια πληρωμής εισφορών Δεκεμβρίου 2017 για αγρότες, αυτοαπασχολούμενους

ΙΚΑΡΙΑ: Αναρτήθηκαν στις ηλεκτρονικές υπηρεσίες του Ενιαίου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ) οι εισφορές Δεκεμβρίου 2017 των αγροτών, των αυτοαπασχολουμένων και των ελεύθερων … [Read More...]