Και λίγο… κήρυγμα

ΧΙΟΣ :
Υπό Αναστασίου Ι. Τριπολίτη, Ιατρού (όχι ιεροκήρυκος)
Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι είμαι ένα απλό θρησκευόμενο άτομο, δηλαδή δεν είμαι θρησκόληπτος. Διαβάζω από παιδάκι πολύ, από αστυνομικά και περιπετειώδη κείμενα, μέχρι την Αγία Γραφή. Μ’αρέσουν τα «σωστά» Ελληνικά, κι επειδή δεν γίνεται σ’ αυτό το κείμενο να αναλύσω τι εννοώ με τον όρο «σωστά», αναφέρω απλώς ότι εννοώ τα Ελληνικά τα οποία καταλαβαίνει ο μέσος Έλληνας, χωρίς ακρότητες!…
Δεκαπενταύγουστος λοιπόν και παρακολουθώντας τις παρακλήσεις στην εκκλησία του τόπου μου (Αγ. Νικόλαος, Νησί – Βροντάδος, Χίος) κυρίως, προσπαθώ να κρατήσω στη μνήμη κάποια εδάφια, κάποια κομμάτια που μοιάζουν σαν να τα έχει γράψει ο ιερός ψαλμωδός για μένα! Ίσως η περιρρέουσα ατμόσφαιρα (κρίση, προσφυγιά, φτώχεια κλπ.), ίσως οι οικογενειακές μου στενοχώριες, με έχουν επηρεάσει πολύ, τόσο, που με το παραμικρό συγκινούμαι. Έτσι προχθές, στο μικρό πανηγύρι της Ερυθιανής[1], μεταξύ των ψαλμών που ψάλαμε ήταν και κάποιος ο οποίος ήταν σαν να είχε γραφεί για μένα. Τον αντιγράφω λοιπόν ως έχει, αναλύοντας κατόπιν τα σημεία που με συνεκίνησαν:
«Στρέψον τὸν κοπετὸν εἰς χαράν, εἰς εὐθυμίαν δὲ τὸ πένθος μετάβαλε, τὸν θρῆνον εἰς εὐφροσύνην, καὶ ἀγαλλίασιν νῦν, Θεοτόκε μόνη παντευλόγητεκαὶ γὰρ ἐπληθύνθησαν, οἱ μισοῦντες τὸν δοῦλον σου, καὶ ἐκζητοῦσι, τὴν ψυχὴν ἀπωλέσαι μου, ἀναιδεῖς ὄντες αἱμοβόροι καὶ δόλιοι. μάτην κατεπαιρόμενοι, δεινῶς ὠρυόμενοι, κῦνες καθάπερ λυσσῶντες, ὧν τῆς καίας με λύτρωσαι, ζωὴν δωρουμένη, εὐφροσύνην, σωτηρίαν καὶ μέγα ἔλεος»
Στον πρώτο στίχο λοιπόν ο ιερός ψαλμωδός παρακαλεί την Υπεραγίαν Θεοτόκον να μετατρέψει τον οδυρμό (= κοπετός, Λεξ. Γ. Μπαμπινιώτη, σελ. 529) σε χαρά και ευθυμία, και το πένθος και τον θρήνο να μεταβάλει σε χαρά, ευφροσύνη και αγαλλίαση. Και βέβαια δεν μας εξηγεί το πώς, με ποιον τρόπο δηλαδή, διότι οι ψυχολόγοι όλο και κάτι προτείνουν! Γεγονός είναι ότι με μισή ώρα από τη ζωή μας και δύο κόλλες χαρτί δεν είναι δυνατόν να αποτυπώσομε το τι αισθανόμεθα, δεν είναι δυνατόν να εξομολογηθούμε και να αποκαλύψομε το τι σταυρό σηκώνει ο καθένας από εμάς. Όλοι μας κυκλοφορούμε με μια γκριμάτσα στο πρόσωπό μας, που πολλές φορές μοιάζει με χαμόγελο, τις περισσότερες φορές όμως δεν είναι!…

Αγαπητοί Αναγνώστες και Αναγνώστριες,
Καθώς γνωρίζετε, οι περισσότεροι τα Ελληνικά μου είναι καλά, όμως δυσκολεύομαι να καταλάβω τους περισσότερους ψαλμούς και πολλές φορές σκέπτομαι: μήπως θα έπρεπε αντί για δύσκολα κηρύγματα και αναλύσεις, να προσπαθήσουν οι ειδήμονες (κληρικοί;) να αναλύουν σε κάποιες συγκεντρώσεις έναν ψαλμό κάθε φορά, διότι εγώ προσωπικά θα πεθάνω και δεν θα έχω καταλάβει το 80% των ιερών γραφών!

Πάντα με Αγάπη[2],

Αναστ. Ι. Τριπολίτης
Αγγειοχειρουργός
 
[1]     Ερυθιανή ήταν η ενορία του πατέρα μου, στην οποία υπήρξε Επίτροπος επί σειράν ετών. «Μικρό πανηγύρι» δε, είναι μια γιορτούλα που καθιέρωσε τα τελευταία χρόνια, 2-3 ημέρες πριν το κανονικό πανηγύρι, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, για να ικανοποιήσει – προφανώς – και τις εκκλησίες που δεν προλαβαίνει να επισκεφθεί, ανήμερα της Παναγίας.

[2]     Το «Πάντα με Αγάπη» το γράφω κυρίως για τους κληρικούς, διότι – πολλοί από αυτούς – προσπαθούν να βγάλουν το μάτι του διπλανού τους!…

Latest..