Περίπατος σ’ ένα Δεκέμβρη του Πειραιά

ΧΙΟΣ : 2 Δεκεμβρίου 2012ΕΙΜΑΙ στο Πασά Λιμάνι σε ένα ίντερνετ καφέ 10 και μισή βράδυ και γράφω.Το κρύο είναι μέτριο μετά από μια βροχή της προηγούμενης νύχτας.
Είναι 2 του ΔεκέβρηΗ τακτική μου είναι η κλασική των ναυτικών που μάθαμε να μπαίνουμε στους ξένους τόπους από την πίσω πόρτα.Είμαι μόλις δυο μέρες εδώ, έμεινα νηστικός Κυριακή βράδυ και περιδιαβαίνω την περιοχή πάνω κάτω από το ναυτικό νοσοκομείο Πειραιά μέχρι το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας.Βλέπω και σκέφτομαι.Βλέπω τις αφίσες κολλημένες άτακτα και αλληλο-καταπιεζόμενες αντιφατικά.Μια συστοιχία υπερέχει αυτή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Λίγο πιο δίπλα μονάκριβη του Γιάννη Σπανού.Κι ανάμεσά τους χαμηλά σαν απελπισμένη φωνή μια κόκκινη μικρή ταλαίπωρη σαν φωνή απελπισίας με τίτλο «μερεμετίζω βάφω».Καθώς παρατηρώ τις αφίσες πέρασε από δίπλα μου ένα ζευγάρι νέων ανθρώπων με ένα μεγάλο καρότσι σούπερ μάρκετ φορτωμένο με διάφορα είδη επιβίωσης -υπνόσακοι ρούχα, χαρτόνια, βασανισμένα όλα από τη χρήση.Τους άφησα να προχωρήσουν λίγο και τους ακολούθησα διακριτικά.
Σε λίγο φθάνοντας έξω από το μεγάλο σουπερμάρκετ του Μαρινόπουλου μπήκαν σε ένα στενό παραδρόμι αδιέξοδο.Προχώρησα και τους προσπέρασα διακριτικά.Σε λίγη ώρα ξαναγύρισα και τους είδα να έχουν εγκατασταθεί. Είχαν ήδη στρώσει στο τέρμα του αδιέξοδου και είχαν βάλει το καρότσι σαν παραβάν να τους καλύπτει.Ένα σχοινί ήταν περασμένο μέσα από το πλέγμα του καροτσιού και τα δυο άκρα του ήταν μέσα στα στρωσίδια προφανώς στα χέρια ή στα σώματα των κοιμωμένων για ασφάλεια…Παραπάνω το «πίτσα χατ» είχε κάποιους στα τραπέζια που έτρωγαν λαίμαργα, ενώ στο εστιατόριο δίπλα τα πιάτα ήταν ξέχειλα από τα αποφάγια…Ένιωθα πείνα μα δεν ήθελα να φάω, δεν μπορούσα να φάω, μπερδεύτηκα.Η αλήθεια είναι ότι τόσα χρόνια που ταξιδεύω στον κόσμο, όπως άλλωστε και οι συνάδελφοί μου ναυτικοί, έχουμε χορτάσει να βλέπουμε όλες αυτές τις κοινωνικές ακρότητες…Τις συνηθίσαμε; Δεν μπορώ να δώσω μιαν απάντηση ούτε στον εαυτό μου.Δε νομίζω πως είναι κάτι που συνηθίζεται.Όμως νομίζω πως με τα χρόνια αυτή σχέση βοηθάει να βγουν κάποια στέρεα συμπεράσματα, εξαιρετικά δυσάρεστα.Ότι δηλαδή όλα τα λαμπερά και καταληκτικά του δυτικού τεχνολογικού πολιτισμού και τής κατανάλωσης έχουν ένα ζοφερό αντίποδα. Μιαν αντίπερα δηλ. όχθηΚάθε τι… που απολαμβάνουμε εμείς… με τα ωραία μας αυτοκίνητα, τούς υπολογιστές, τα κινητά τα αεροπλάνα, περιέχουν αίμα από την εκμετάλλευση αθώων ανθρώπων και μέγα μερίδιο στην περιβαλλοντική καταστροφή.
Και επειδή σε αυτό τον κόσμο έχει χαθεί κάθε έννοια του μέτρου από τον σύγχρονο «πολιτισμένο δυτικό άνθρωπο», αυτό έχει σαν αποτέλεσμα με πολύ γρήγορο ρυθμό να γίνεται όλο και πιο φανερός στον ορίζοντα ο ζοφερός αντίποδας της υπερκαταναλωτικής αυτοκαταστροφικής διαχείρισης των πόρων του πλανήτη…Η στάθμη δυστυχώς της ζοφερής πλευράς μας κτύπησε την πόρτα και μας την κτυπά συνεχώς και εμείς θέλοντας και μη τής την ανοίγουμε…Και με το ρυθμό που αλλάζουν τα πράγματα προς το χειρότερο είναι ζήτημα λίγων δεκαετιών η επιβίωσή μας στον πλανήτη.Είναι άραγε νομοτελειακό να συμβεί…; Μπορεί να αναχαιτισθεί;Ποιος ξέρει…Αυτό που σίγουρα συμβαίνει και όλοι το βλέπουμε είναι ότι η καταστροφή της φύσης συνεχίζεται…Και στη φύση περιλαμβάνεται και ο άνθρωπος που εμφανίζεται σαν ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου της φύσης και της φύσης του…

Latest..

ΚΚΕ ΚΩ: Προβολές του ντοκιμαντέρ &.Ο Δρόμος Μας&., αφιερωμένο στα 100 χρόνια ζωής και δράσης του ΚΚΕ

ΚΩΣ: Σας προκαλούμε στις προβολές του ντοκιμαντέρ "Ο Δρόμος Μας", αφιερωμένο στα 100 χρόνια ζωής και δράσης του ΚΚΕ, που θα πραγματοποιηθούν την Δευτέρα 10/12 στις 8μμ και Τετάρτη … [Read More...]