45 χρόνια από τον Αττίλα 2

ΙΚΑΡΙΑ :

Ήταν το τέλος της Κυπριακής Τραγωδίας
Μετά από τις αποτυχημένες διαπραγματεύσεις στη Γενεύη, η Τουρκία έχοντας το πάνω χέρι ξεκινά την δεύτερη επιχείρηση των Τούρκων (Αττίλας II) η οποία κράτησε 3 ημέρες.
Εντωμεταξύ μέλη της ΕΟΚΑ Β΄στις 14 Αυγούστου προέβησαν σε σφαγές αμάχων και γυναικόπαιδων στα χωριά Μαράθα, Σανταλάρη και Αλόα.
Κακοποιημένα και αποσυντεθειμένα πτώματα τουρκοκύπριων πολιτών στον Σανταλάρη, μετά την εκταφή τους, στις 3 Σεπτεμβρίου 1974
Συγκεκριμένα οι άντρες τη ΕΟΚΑ Β τον Ιούλιο του 1974, μετά την πρώτη τουρκική εισβολή στην Κύπρο συνέλαβαν όλους τους άνδρες που ήταν σε μάχιμη ηλικία και τους μετέφεραν ως αιχμαλώτους πολέμου σε στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων αρχικά στην Αμμόχωστο (περιοχή Καράολος) και από εκεί, έπειτα στην Λεμεσό (στο στάδιο ΓΣΟ).
Έπειτα από την απομάκρυνση των ανδρών, σύμφωνα με τις μαρτυρίες που κατατέθηκαν από την δημοσιογράφο Σεβγκιούλ Ουλουντάγ, άντρες της ΕΟΚΑ Β’ μάζεψαν τα γυναικόπαιδα στο ελληνικό σχολείο Περιστερωνοπηγής.
Εκεί αναφέρονται καθημερινοί βιασμοί κοριτσιών, γυναικών και αγοριών από τις 20 Ιουλίου έως τις 14 Αυγούστου. Για τους βιασμούς, οι δράστες κόμπαζαν στον καφενέ του χωριού, και καλούσαν συγχωριανούς να συνευρευθούν με τουρκάλες, ενώ αργότερα βίασαν και παιδάκια. Ανάμεσα στους βιασθέντες ήταν και η 16χρονη κόρη του καφετζή της Μαράθας Mustafa Kukudi, η γνωστή για την ομορφιά της Olcay, την οποίαν βίαζαν επανειλημμένως.
Στις 10 Αυγούστου, 3 ελληνύπριοι, εκ των οποίων και ένας αστυνομικός, σκότωσαν τον πατέρα της και τον κατακρεούργησαν. Τοποθέτησαν τα κομμάτια του σε σακούλες και τον έθαψαν με την βοήθεια άλλου ελληνοκύπριου. Την Olcay συνέχισαν να την βιάζουν μέχρι τις 14 Αυγούστου, όπου την δολοφόνησαν μαζί με τα υπόλοιπα θύματα. Πριν την μαζική δολοφονία έκλεψαν όλα τα αιγοπρόβατα από την Μαράθα για να γιορτάσουν την γιορτή του δεκαπενταύγουστου. Όμως όταν ξεκίνησε η δεύτερη φάση της τούρκικης εισβολής, οι δράστες αποφάσισαν να μην αφήσουν μάρτυρες και εκτέλεσαν όλο τον πληθυσμό που ήταν τότε στα χωριά. Στην Μαράθα και το Σανταλάρη θανατώθηκαν 84-89 άτομα. Έδεσαν τα θύματα και αφού τους σκότωσαν τους έκαψαν και τους έθαψαν με εκσκαφέα σε σκουπιδότοπο, σε μια προσπάθεια να εξαφανίσουν τα ίχνη.
Ο ιμάμης της Μαράθας δήλωσε ότι υπήρχαν 90 κάτοικοι στο χωριό πριν την σφαγή, και πως απόμειναν μόνο έξι. Ηλικιωμένοι άνθρωποι και παιδιά επίσης θανατώθηκαν.Μόλις τρία άτομα παρέμειναν μετά τη σφαγή στην Αλόα.
Η πρώτη προσπάθεια για ανεύρεση των θυμάτων έγινε από τον τούρκικο στρατό όταν κατέλαβε το χωριό, ωστόσο απέβη άκαρπη. Τυχαία, την 1η Σεπτεμβρίου, παιδί το οποίο έψαχνε μπαταρίες στον σκουπιδότοπο της Μαράθας, είδε ένα παιδικό χέρι να προβάλλει από τα σκουπίδια, και έτσι ανακαλύφθηκε ο ομαδικός τάφος.
Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974, έγινε η εκταφή των νεκρών από τον τούρκικο στρατό και τον ΟΗΕ (το σουηδικό απόσπασμα). Αναγνωρίστηκαν δύο μητέρες να κρατούν στα χέρια τους τα μωρά τους. Το Assosciated Press χαρακτήρισε τα πτώματα «τόσο κακοποιημένα και αποσυντεθειμένα ώστε κομματιάζονταν όταν οι στρατιώτες τους έβγαζαν από τον σκυβαλότοπο με φτυάρια». Ο Κιαμίλ Μερίτς, κάτοικος της Μάραθας, δήλωσε ότι στον τάφο βρέθηκε η γυναίκα του «να κρατά το μικρότερο παιδί μας, 18 μηνών, και το μωρό μου είχε σαράντα σφαίρες στο σώμα του».
Η σφαγή χαρακτηρίστηκε ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας από τον ΟΗΕ ενώ το γεγονός δημοσιεύθηκε και καταγράφηκε από διεθνή μέσα ενημέρωσης όπως οι εφημερίδες The Guardian και The Times.
Με την εισβολή οι Τούρκοι θα κατακτούσαν περισσότερο από ό,τι ζητούσαν στη Γενεύη (Ζητούσαν τον έλεγχο του 34%) ενώ οι ελληνοκυπριακές δυνάμεις θα ήταν χωρισμένες σε 3 τομείς, Δυτικό, Κεντρώο και Ανατολικό. Το σχέδιο των ελληνοκυπριακών δυνάμεων ήταν η ασθενής άμυνα και υποχώρηση έως μια προσχεδιασμένη αμυντική γραμμή, τη «Γραμμή Τρόοδους». Πιο ενισχυμένος λοιπόν τομέας ήταν ο Ανατολικός, για τον οποίο υπήρχε η άποψη πως θα ήταν το κύριο πεδίο δράσης της τουρκικής επιθετικότητας. Συνολικά, υπήρχαν 20 χιλιάδες άντρες στις τάξεις της Εθνικής Φρουράς και 21 άρματα μάχης τύπου Τ-34.
Τουρκικά άρματα μάχης κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Αττίλας 2
Στις τουρκικές δυνάμεις υπήρχαν 40 χιλιάδες άντρες και 260-200 άρματα. Το τουρκικό σχέδιο είχε δύο φάσεις. Α) Ανατολικά να επιτεθούν έως ότου ενώσουν τον θύλακα της Αμμοχώστου με τις υπόλοιπες δυνάμεις που έλεγχαν, ενώ η άλλη ομάδα δυνάμεων θα προχωρούσε ανατολικά έως ότου προσεγγίσει τη Γραμμή Τρόοδους. Η δεύτερη φάση, υπολογιζόμενη να ξεκινήσει μετά από δύο μέρες, προέβλεπε την κατάληψη της Μόρφου και του Λιμνίτη.
Στον Ανατολικό Τομέα, οι Τούρκοι ξεκίνησαν με βολές πυροβολικού συνεπικουρούμενοι από την αεροπορία, εναντίον των ελληνικών θέσεων. Τουρκικές δυνάμεις επιτέθηκαν στο χωριό Μια Μηλιά. Αρχικά αποκρούστηκαν, αλλά μετά την ενίσχυσή τους με τεθωρακισμένα, το ΓΕΕΦ διέταξε τις ελληνοκυπριακές δυνάμεις να υποχωρήσουν στη γραμμή Τρόοδους. Έτσι οι Τούρκοι κατάφεραν να καταλάβουν το χωριό. Υποχωρώντας οι ελληνοκυπριακές δυνάμεις δεχόντουσαν πυρά της αεροπορίας, τα οποία οδήγησαν στην κατάρρευση της γραμμής άμυνας και μέχρι τις 12:30, οι τουρκικές δυνάμεις είχαν φτάσει στην Αμμόχωστο.
Στον Κεντρικό Τομέα, το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ δέχτηκε επίθεση με βολές πυροβολικού και αεροπορίας. Στις 10:00 το στρατόπεδο δέχτηκε επίθεση από πεζικό και στις 11:00 από τεθωρακισμένα, όμως οι δυνάμεις της ΕΛΔΥΚ – της πιο αξιόμαχης μονάδας των ελληνοκυπριακών δυνάμεων – κατάφεραν να τις αποκρούσουν. Στις 15:00 υπήρξε και νέα επίθεση, όμως και πάλι αποκρούστηκε. Συνολικά η ΕΛΔΥΚ είχε 1 νεκρό και 7 τραυματίες, ενώ οι τουρκικές απώλειες ήταν βαριές. Ωστόσο κατάφεραν και κατέλαβαν ένα παρακείμενο λόφο.
Συσκεψη πολιτικών και θρησκευτικών Αρχηγών της Κύπρου
Σε σύσκεψη που συγκάλεσε ο Κληρίδης στις 14 Αυγούστου για να θέσει τις τουρκικές απαιτήσεις για ομοσπονδία συμμετείχαν οι πολιτικοί και θρησκευτικοί αρχηγοί (και οι καθαιρεμένοι μητροπολίτες) και ο Νίκος Σαμψών. Ο Κληρίδης τους περιέγραψε την κατάσταση, τους ενημέρωσε πως οι Τούρκοι μπορούν να καταλάβουν όλη την Κύπρο.
Ακολούθησαν οι τοποθετήσεις των πολιτικών αρχηγών. Ο Σαμψών πρότεινε να συσπειρωθεί η ηγεσία υπό τον Γλαύκο Κληρίδη. Αρκετοί μητροπολίτες ζήτησαν να κηρυχθεί ένωση με την Ελλάδα. Στο τέλος της σύσκεψης ο Κληρίδης δήλωσε πως θα πράξει σύμφωνα με το εθνικό συμφέρον και αναλαμβάνει την ευθύνη.
Στις 15 Αυγούστου, το εφεδρικό τάγμα 341, ενισχυμένο με 3 άρματα Τ-34, προσπαθούσε να αμυνθεί δυτικά της Αμμοχώστου. Οι άλλες δυνάμεις υποχώρησαν στη Λάρνακα και τη Γραμμή Τρόοδους. Στις 14:00 οι Ελληνοκύπριοι του τάγματος είδαν τα τουρκικά τρία τεθωρακισμένα να πλησιάζουν, και αντιλαμβανόμενοι πως ήταν απομονωμένοι, υποχώρησαν στις 17:00. Τα πρώτα τουρκικά άρματα μπήκαν στην Αμμόχωστο στις 17:30. Ενώθηκαν με τον εκεί τουρκοκυπριακό θύλακα, αλλά δεν προχώρησαν στις ελληνοκυπριακές περιοχές.
Στον Δυτικό Τομέα, οι τουρκικές δυνάμεις επιτέθηκαν στις ελληνοκυπριακές στις 14:30. Προχώρησαν 6 χιλιόμετρα προς τα δυτικά, και το βράδυ της 15ης προς 16ης Αυγούστου, διατάχθηκε η υποχώρηση των ελληνοκυπριακών δυνάμεων στη Γραμμή Τροόδους. Στις 17 Αυγούστου ολοκληρώθηκαν όλες οι μάχες, σειρά είχε η διπλωματία, παράλληλα όμως ξεκίνησαν οι αντιαμερικανικές διαδηλώσεις στη Λευκωσία. Αποτέλεσμα ήταν η δολοφονία του Αμερικανού Πρέσβη.
Συγκεκριμένε στις 19 Αυγούστου ο κυπριακός λαός που ήταν οργισμένος για τον ρόλο των Αγγλοαμερικανών και του ΝΑΤΟ στο έγκλημα κατά της Κύπρου, το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή βγήκε στους δρόμους της Λευκωσίας. Οι διαδηλωτές κραύγαζαν συνθήματα εναντίον των ΗΠΑ, της CIA, του ΝΑΤΟ, του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Χένρι Κίσσινγκερ κ.ά. Σε κάποια στιγμή ακούστηκαν καταιγιστικά πυρά (οι πληροφορίες έκαναν λόγο για ένοπλους της ΕΟΚΑ Β) και τότε οι φρουροί της πρεσβείας, Αμερικανοί πεζοναύτες, έριξαν δακρυγόνα κατά των διαδηλωτών και άρχισαν να πυροβολούν στον αέρα. Από εξοστρακισμένες σφαίρες σκοτώθηκαν ο αμερικανός πρέσβης, Ρότζερ Ντέιβις, και η γραμματέας του, Αντουανέτ Βαρνάβα. Για τις δολοφονίες δεν συνελήφθη κανένας.
3 χρόνια αργότερα δικάστηκαν και φυλακίστηκαν 2 άτομα για οχλαγωγία και παράνομη μεταφορά όπλων εκείνη την ημέρα.
Έναρξη συνομιλιών για λύση του Κυπριακού
Στις 25 Αυγούστου, με πρωτοβουλία του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Κουρτ Βαλντχάιμ, ξανάρχισαν οι συνομιλίες για λύση του Κυπριακού. Η τουρκοκυπριακή πλευρά ήθελε ομοσπονδιοποίηση με ανταλλαγή πληθυσμών, ο Γλαύκος Κληρίδης ήταν έτοιμος να αποδεχτεί την ομοσπονδία αλλά χωρίς ανταλλαγή πληθυσμών. Τελικά τον Αύγουστο του 1975, επήλθε συμφωνία η οποία είναι γνωστή με το όνομα Συμφωνία της Βιέννης.
Η τουρκοκυπριακή ερμηνεία διατηρεί την άποψη ότι πρόκειται για συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών ενώ η ελληνοκυπριακή ότι επρόκειτο για προσωρινό ανθρωπιστικό μέτρο. Οι συνομιλίες για λύση του Κυπριακού συνεχίζονται μέχρι σήμερα.
«H Kύπρος κείται μακράν» του Κ. Καραμανλή
Με την έναρξη της δεύτερης εισβολής ο  Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κ. Καραμανλής προέδρευσε στις 6 το πρωΐ, σε πολεμικό συμβούλιο, στο τέλος του οποίου δήλωσε πως η Ελλάδα αδυνατεί να συνδράμει την Κυπριακή Δημοκρατία. Στο πολεμικό συμβούλιο, ο Κ. Καραμανλής είχε ζητήσει να σταλεί βοήθεια στην Κύπρο (να αποσταλεί 1 μεραρχία, 3 υποβρύχια να πλεύσουν προς την Κύπρο για να βυθίσουν τουρκικά πλοία και να σταλεί αεροπορική ενίσχυση από τα αεροπλάνα που στάθμευαν στο Ηράκλειο Κρήτης), αλλά συνάντησε την αντίθετη συμβουλή των στρατιωτικών λόγω της αποσύνθεσης των Ενόπλων δυνάμεων και του φόβου επέκτασης του πολέμου στην Ελλάδα.
Οι στρατιωτικοί έπεισαν τον Καραμανλή για το ανεφάρμοστο μια δυναμικής στρατιωτικής εμπλοκής διότι ούτε θα βοηθούσαν ουσιαστικά την άμυνα της Κύπρου αλλά ούτε και θα έσωζαν την τιμή των όπλων για την Ελλάδα. Κατά τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων που είχε ορίσει η Χούντα, Γρηγόριο Μπονάνο, οι στρατιωτικοί γνώριζαν πως η επιστράτευση στην Ελλάδα είχε αποτύχει πριν λίγες μέρες και επιπλέον φοβόντουσαν συνδυασμένη επίθεση στον Έβρο από Τουρκία, Βουλγαρία καθώς και επίθεση από τη Γιουγκοσλαβία, σύμφωνα με πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών.
Στο διάγγελμά που ακολούθησε του πολεμικού συμβουλίου ο Κ. Καραμανλής δήλωσε πως η αποστολή δυνάμεων στο νησί «καθίστατο αδύνατος και λόγω της απόστασης και λόγω των γνωστών τετελεσμένων γεγονότων. Και δεν ήτο δυνατόν να επιχειρηθή χωρίς τον κίνδυνον εξασθένησεως της άμυνης αυτής ταύτης της Ελλάδος».
Η δήλωση του αυτή έμεινε γνωστή με τη φράση «H Kυπρος κείται μακράν» και δέχθηκε κριτική, κυρίως από οπαδούς της Χούντας που ήθελαν να αποσείσουν της ευθύνες από το καθεστώς της 21ης Απριλίου. Όμως η επιτυχής εμπλοκή της Ελλάδας σε πόλεμο ήταν δυνατή μόνο κατά την διάρκεια της πρώτης εισβολής, πριν η Τουρκία κατορθώσει να δημιουργήσει υπεροπλία δυνάμεων στην Κύπρο.
Advertisements
Βαθμολογία:Κοινοποίηση:Κάνε Like στο:Μου αρέσει! Φόρτωση…
Σχετικά

Latest..

Η κοινή και η προσωπική γνώμη

ΧΙΟΣ : Η ζωή έχει δείξει πολλές φορές πως «το θέλω» του άλλου ή των άλλων εμφανίζεται ή γίνεται και «θέλω» δικό μας. Γιατί «έτσι πρέπει». Το «πρέπει» όμως αυτό κατά συντριπτικό … [Read More...]

Ο γάτος που έφυγε με τα χελιδόνια –Μια αληθινή ιστορία που έγινε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Λήμνου.

ΛΗΜΝΟΣ: Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφόρησε το παιδικό βιβλίο Ο γάτος που έφυγε με τα χελιδόνια, του Χρήστου Μπουλώτη και σε εικονογράφηση Φωτεινής Στεφανίδη. Είκοσι χρόνια μετά … [Read More...]