“Άνεργοι, Πεινασμένοι, Απογοητευμένοι “, Έλληνες μετανάστες το 1955 στο Sept- Iles του Καναδά

ΧΙΟΣ : “Αλλιώς μου τα’παν στο χωριόεγώ δεν ήθελα να’ρθωμου είπαν θα’βρω τον χρυσόκαι βρήκα το φαρμάκι…”
“Άνεργοι, Πεινασμένοι, Απογοητευμένοι ”Επτά Νησιά (Sept-Îles), επαρχία Κεμπέκ, ΚαναδάςΓια τους σχεδόν 600 καινουργιοφερμένους μετανάστες από την Ευρώπη ο Καναδάς, η γη της αφθονίας, έχει γίνει ένας παγωμένος και τρομακτικός τελευταίος σταθμός, όπου η απογοήτευση έχει αντικαταστήσει την ελπίδα.Με σπασμένα Αγγλικά και Γαλλικά ανακατεμένα με ξενικές προφορές, αυτοί οι άνθρωποι λένε την ιστορία τους σε όποιον θέλει να την ακούσει.Αντιπροσωπευτικό δείγμα των Ιταλών, Ελλήνων και Πορτογάλων που έχουν συρρεύσει σ’αυτήν την πόλη της Βόρειας Ακτής αναζητώντας εργασία είναι ο 23χρονος Αντώνης Μεντογιάννης που περιπλανιέται στους δρόμους από τις 12 Απριλίου.Δυνατός και πρόθυμος για δουλειά, αυτός ο νεαρός Έλληνας είναι ένας από 23 συμπατριώτες και άλλους που ήρθαν στον Καναδά αρκετούς μήνες πριν για να ξεφύγουν την ανεργία στην Ευρώπη και βρήκαν εδώ την ίδια και χειρότερη κατάσταση.“Ἡ ιστορία μου είναι πολύ απλή,”είπε στη συνέντευξη. “΄Ηρθα σ’αυτήν την χώρα γιατί άκουσα επανειλημμένα ότι χρειάζονται εργάτες. Έμεινα για λίγο στο Τορόντο, αλλά έβρισκα δουλειά με δυσκολία. Κατόπιν, με άλλους 25 περίπου πήγα στο Μοντρεάλ όπου ήταν η ίδια ιστορία. Εκεί, όμως, μου είπαν πως θα βρω καλή δουλειά στα Επτά Νησιά. Λοιπόν, να’μαστε εδώ, παρατημένοι, χωρίς δουλειἀ, χρήματα ή τρόπο να γυρίσουμε πίσω. Όπως κι οι άλλοι Έλληνες, ξόδεψα τις οικονομίες μου από τις άλλες δουλειές, καθώς και κάτι λίγα που δανείστηκα, για να πληρώσω το αεροπορικό εισιτήριο και να έρθω εδώ.”Κατά την διάρκεια της εβδομάδας οι Έλληνες κι οι άλλοι μετανάστες συνέχισαν να καταφθάνουν στα Επτά Νησιά σε ομάδες 25 με 80 ατόμων. Μέχρι τα μέσα της εβδομάδας κάπου 500 μετανάστες μαζεύονταν καθημερινά μπροστά από το Γραφείο Επιδόματος Ανεργίας, πεινασμένοι, απειλώντας πως θα ξεσπάσουν βίαια εάν δεν τους δοθεί εργασία.Ο αναπόφευκτος ρόλος του αρχηγού των ομάδων έλαχε σε μερικούς όπως ο Μεντογιάννης και οι απειλές βιαιοπραγιών κορυφώθηκαν την περασμένη εβδομάδα. Μιλὠντας στους δημοσιογράφους ο Μεντογιάννης είπε:”Κανένας από μας δεν θέλει μπελάδες.”Ένας από τους υπεύθυνους του Δήμου, ο γραμματέας Armand Boisseneault σχολίασε: “Πρέπει να παραδεχτώ πως τα νεύρα μας ήταν τεντωμένα. Τι θέαμα αλήθεια ήταν αυτό, να βλέπει κανείς ομάδες 25 ή 30 ατόμων με τίποτα άλλο παρά ένα καρβέλι ψωμί. “Το ψωμί ήταν ό,τι είχε απομείνει από τα τρόφιμα που μερικοί είχαν φέρει μαζί τους. “Θα γινόταν φασαρία και το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε είναι να τους δώσουμε φαγητό με έξοδα του Δήμου, “εξήγησε. “Αποφασίσαμε ότι το καλύτερο θα ήταν να τους συγκεντρώσουμε σε ένα από τα οικοτροφεία και να σερβίρουμε εκεί φαγητό.”Ο μαζικός σιτισμός ξεκίνησε το πρωί της Τετάρτης και μέχρι το Σαββατοκύριακο είχαν δοθεί 200 γεύματα στο οικοτροφείο της κ. Anette Cormier. Στο σύντομο διάλειμμά της την Κυριακή, η κ. Cormier είπε: “Είχα δει πεινασμένους ανθρώπους πριν, αλλά ποτέ δεν είδα 10 μεγάλα καρβέλια ψωμί να εξαφανίζονται μονομιάς από 20 ανθρώπους.”
….Τα βράδια δεν μπορείς να κάνεις πολλά στα Επτά Νησιά όταν έχεις λίγα ή καθόλου λεφτά. Όταν σκοτεινιάζει, ενώ οι υπόλοιποι κάτοικοι της πόλης μαζεύονται σε ιδιωτικά κλαμπ και μπαρ, απέξω περνάει η ατελείωτη πομπή των μεταναστών τουρτουρίζοντας, αλλά απρόθυμοι να πάνε στο πρόχειρο κατάλυμα όπου η σκληρή πραγματικότητα θρυμματίζει τα όνειρα …Εφημερίδα The Montreal Star ( 19 Απριλίου 1955)
(Ευχαριστώ πολύ την Susie Demiris Miceli για το συγκινητικό αυτό άρθρο, ένα μέρος του οποίου μετάφρασα στα ελληνικά.Στην φωτογραφία ο πατέρας της Αντρέας Ντεμίρης είναι πρώτος από αριστερά και ο αδελφός του Κώστας στο κέντρο.Ο αείμνηστος Αντρέας Ντεμίρης κατέληξε στο Βανκούβερ, ιδιοκτήτης για πολλά χρόνια του εστιατορίου Vassilis Taverna.)
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: Sophia Karasouli-Milobar 21 λ.

Latest..