Θέμις Τάταρη Μπιλλήρη: Αρκεί το φευγαλέο γελάκι ενός παιδιού την ώρα που κοιμάται για να με εμπνεύσει

ΚΑΛΥΜΝΟΣ:

«Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω τα φαναράκια των κρίνων να σου φέγγουν στον ύπνο σου». Ο Γιάννης Ρίτσος και το ξέχειλο από πατρική στοργή ποίημά του «Πρωινό Άστρο» αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για την Καλυμνιά ποιήτρια Θέμιδα Τάταρη Μπιλλήρη, καθόρισαν την ποιητική της
γλώσσα και δόμησαν το ποιητικό της σύμπαν. Ένα σύμπαν που το διακρίνει η τρυφερότητα και ο ρομαντισμός, με συχνές αναφορές στη φύση, για την οποία τρέφει μεγάλες ευαισθησίες από μικρή.
Ως εκ τούτου η γνωριμία της με το χαϊκού, την μικρότερη ποιητική φόρμα στο χώρο της παγκόσμιας ποίησης «την ποίηση της φύσης» κατά την ίδια, ήταν προδιαγεγραμμένη. Τα ποιητικά τρίστιχα που φέρουν την υπογραφή της, της χάρισαν βραβεία, διακρίσεις και επαίνους σε μεγάλους ποιητικούς διαγωνισμούς με πιο πρόσφατο το Α΄ Βραβείο, στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης Χαϊκού (Πνευματικοί Ορίζοντες Λεμεσού 2020) που αποτέλεσε και αφορμή για την παρούσα συνομιλία μας.
Στην ερώτησή μας πως θα ήταν η ζωή της χωρίς την ποίηση, επικαλείται τον Γεώργιο Σεφέρη: «… πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε;»
– Θυμάστε ποια ήταν τα πρώτα ποιητικά αναγνώσματα με τα οποία ήρθατε σε επαφή ως παιδί και τα οποία καθόρισαν την μετέπειτα πορεία σας; Υπάρχουν κάποιοι ποιητές που θαυμάζετε και οι οποίοι στάθηκαν για σας μέντορες;
Τα πρώτα μου ποιητικά αναγνώσματα γλυκοκοιμούνται στη βιβλιοθήκη μου, σε μια  μισοφθαρμένη «Παιδική Ανθολογία» δώρο του πατέρα μου, όταν ήμουν παιδάκι του Δημοτικού. Περιείχε περίπου πεντακόσια πανέμορφα ποιηματάκια. Πολλά τα είχα αποστηθίσει τότε, γιατί σ’ εκείνα τα στιχάκια έβρισκα τον εαυτό μου. Φανταζόμουν, ότι είχαν γραφεί για μένα και τα θεωρούσα όλα δικά μου. Ακόμα θυμάμαι το ποίημα της πρώτης σελίδας: «Τι να λεν τα κυματάκια στ’ ακρογιάλι με τ’ αθώο μουρμουρητό»;
Ο ποιητής που θαυμάζω και αγαπώ περισσότερο είναι ο Γιάννης Ρίτσος. Το  ποίημά του «Πρωινό Άστρο» έγινε για μένα πηγή έμπνευσης. Η σπάνια πατρική τρυφερότητα,  η στοργή, η αγάπη, η έγνοια κι αφοσίωση, για τη νιογέννητη Έρη, διαπερνώντας συγκλονιστικά το είναι μου, ταυτίστηκαν με τα δικά μου συναισθήματα … Έτσι κυοφορήθηκε η δική μου ποιητική συλλογή «Η γιαγιά γράφει» αφιερωμένη στα τέσσερα μικρά μου εγγόνια.
– Πως έγινε η γνωριμία σας με το χαϊκού, μ’ αυτή την ποίηση της Άπω Ανατολής;
Η γνωριμία μου με το χαϊκού, μάλλον το πρώτο ραντεβού με το χαϊκού (γιατί έμελλε να το γνωρίσω), έγινε το Καλοκαίρι του 2007, όταν φιλοξενούσα στο εξοχικό μου τον ανιψιό μου Αντώνη Χριστόπουλο, που τότε έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιαπωνία. Διαβάζοντας λοιπόν ο Αντώνης κάποια ολιγόστιχα ποιήματα, που τότε έγραφα, εμπνεόμενη από το ειδυλλιακό τοπίο Μυρτιών-Τελένδου (και που ήδη «Ζωγραφιές» τα είχα ονομάσει), τον άκουσα να λέει μ’ ενθουσιασμό: Θεία αυτά μοιάζουν με χαϊκού! Αυτό ήταν όλο … Ρώτησα … μου εξήγησε … ερεύνησα … μελέτησα … έμαθα … έγραψα.
-Τι θα απαντούσατε στην ερώτηση τι είναι το χαϊκού; Τι είναι αυτό που σας κέρδισε σ’ αυτή την δύσκολη ποιητική φόρμα, δεδομένου ότι απαιτεί συμπυκνωμένο λόγο και εύστοχη επιλογή λέξεων;
Το χαϊκού είναι η μικρότερη ποιητική φόρμα στο χώρο της παγκόσμιας ποίησης. Τρίστιχο, μόλις 17 συλλαβών και στην αυστηρή διάταξη 5-7-5 συλλαβές ανά στίχο. Η λεπτεπίλεπτη αυτή ποιητική μινιατούρα γεννήθηκε στη χώρα του Ανατέλλοντος ηλίου, και άνθισε τον 17ο αιώνα με τον κορυφαίο Ιάπωνα ποιητή Μπαασό. Τον 20ο αιώνα διαδόθηκε σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, κατακτώντας τους ανθρώπους των γραμμάτων και του πνεύματος. Σήμερα το χαϊκού θεωρείται πλέον παγκόσμια ποιητική παράδοση. Τα θέματά του το κλασσικό χαϊκού τα αντλεί από τη φύση. Το  χαϊκού είναι η ποίηση της Φύσης. Τα χαϊκού είναι ποιήματα ζωγραφιές του κινούμενου πίνακα της φύσης, καθώς εναλλάσσονται οι εποχές. Τα χαϊκού αιχμαλωτίζουν μικρά, αστραπιαία, συγκινησιακά τοπία, μέσα στην απεραντοσύνη του σύμπαντος, τη στιγμή ακριβώς που συγκρούεται το παρόν με την αιωνιότητα. Λακωνικά, απέριττα, χυμώδη, χωρίς στυφά νοήματα συμπυκνώνουν σκιρτήματα ψυχής, τρυφερότητα και ρομαντισμό, θλίψη και μελαγχολία, χιούμορ κι ευφυία, εκπλήξεις και ανατροπές.
Ο λόγος που με κέρδισε το χαϊκού είναι η αναφορά του στη φύση, για την οποία τρέφω μεγάλες ευαισθησίες από μικρή. Μεγάλωσα στον κήπο του πατρικού, ανάμεσα σε αρώματα ακακίας, αγιοκλήματος και γιασεμιού. Θυμάμαι με πόση χαρά, έτρεχα στο κτήμα του παππού, στη Συκομεριά … Έτρεχα … λαχάνιαζα … έπεφτα στ’ απόκρημνα … και γρατσουνιζόμουν στην προσπάθεια ν΄ ανακαλύψω και ν’ αποκτήσω κάποιο σπάνιο αγριολούλουδο. Έτσι προέκυψε και η ποιητική μου συλλογή «Θροΐσματα Ψυχής» με 80 περίπου χαϊκού, με τα οποία εκφέρω κι εκφράζω τα βαθιά μου αισθήματα  για τη φύση και τα δικά μου θροΐσματα στις φυλλωσιές της καρδιάς μου.
– Ποιον θεωρείτε τον καλύτερο εκφραστή του πνεύματος των χαϊκού στην Ελλάδα;
Υπάρχουν αρκετοί ποιητές στην Ελλάδα που γράφουν εξαιρετικά χαϊκού. Ξεχωρίζω όμως και θαυμάζω δύο:  Τη Mak Phaedrus και τον Χρίστο Τουμανίδη. Και οι δύο είναι μελετητές και ερευνητές του «κλασσικού  χαϊκού».  Το επισημαίνω αυτό, γιατί υπάρχει και τα το «σύγχρονο χαϊκού» στο οποίο η θεματολογία είναι πλέον ελεύθερη. Εδώ θ’ αναφερθώ στο Χάρη Μελιτά, τον αρχιτέκτονα και σμιλευτή του λόγου, τον συγγραφέα πολλών ποιητικών συλλογών με εξαιρετικά σύγχρονα χαϊκού.
Θα ήταν επίσης παράλειψη να μην κάνω αναφορά στο Γεώργιο Σεφέρη, ο οποίος ενστερνίστηκε το χαϊκού σαν τρόπο μινιμαλιστικής έκφρασης και ο οποίος, δια του κύρους του, καθιέρωσε το χαϊκού στην Ελλάδα.
– Αλήθεια, πώς γράφετε ένα ποίημα; Από τι θέματα εμπνέεστε; Ποια είναι η αφορμή συνήθως;
Στην ερώτησή σας πώς γράφω ένα ποίημα και από τι εμπνέομαι σας απαντώ απλά: Αρκεί ένα κλωνάρι ανθισμένης αμυγδαλιάς, μια ανεμώνα του αγρού, ένα ταπεινό κυκλάμινο … απλά πράγματα … όπως το φευγαλέο γελάκι ενός παιδιού την ώρα που κοιμάται, ή η χειρονομία ενός μωρού που δείχνει με το δαχτυλάκι του το φεγγάρι … είναι αρκετά να δημιουργήσουν άπειρες προεκτάσεις στη φαντασία μου.
– Λέγεται πως με τη συγγραφή εκτίθεται η ψυχή εκείνου που γράφει. Έχετε αισθανθεί πιο ευάλωτη στα μάτια των οικείων σας, των συνανθρώπων σας γενικότερα;
Ασφαλώς ο  συγγραφέας «εκθέτει» τον εσωτερικό του κόσμο  με τη γραφή του. Άλλωστε, κατά ένα ορισμό «ποίηση είναι η συμπυκνωμένη μορφή λόγου που καταγράφει τα σκιρτήματα και τα σπαράγματα της ψυχής και του νου». Αν λοιπόν ο συγγραφέας δημοσιοποιεί τη γραφή του, τότε η κριτική, καλή ή κακή, είναι ελεύθερη και ο γράφων πρέπει να είναι έτοιμος για όλα.
Προσωπικά όταν γράφω δεν έχω στο μυαλό μου ότι «εκτίθεμαι» γιατί  όταν γράφω, γράφω για μένα, μόνο για μένα, για τον εαυτό μου, από ψυχική αναγκαιότητα, χωρίς κανένα σκοπό ή στόχο. Δηλαδή εκείνη τη στιγμή δε σκέφτομαι τι θα πουν οι άλλοι. Ως τόσο δεν κρύβω ότι δέχομαι καλές κριτικές.
–  Έχω διαβάσει πολλά ποιήματά σας στο προφίλ σας στο facebook. Πιστεύετε, ότι το διαδίκτυο έχει διαφοροποιήσει την ποιητική δημιουργία; Ποια τα πλεονεκτήματα αλλά και ποιοι οι κίνδυνοι για την ποίηση στην εποχή της ψηφιακής επανάστασης;
Το θέμα της ποίησης στα χρόνια του διαδικτύου είναι σύνθετο και δεν εξαντλείται εύκολα. Σίγουρα υπάρχουν τα συν και τα πλην. Στα συν θ’ αναφέρω τη δυνατότητα που προσφέρει το διαδίκτυο, στην εύκολη, γρήγορη κα δωρεάν πρόσβαση κι επαφή του χρήστη με την ποίηση. Υπάρχουν αξιόλογα σάιτ, μπλοκ, ανθολογίες, ηλεκτρονικά περιοδικά, ψηφιακά βιβλία, με ήχο και εικόνα, που συνεπαίρνουν και συγχρόνως αφυπνίζουν το ενδιαφέρον για την ποίηση, μεγάλου αναγνωστικού κοινού. Αν προσθέσουμε και την ευελιξία κι ευκολία  με την οποία μέσω του διαδικτύου οργανώνονται ποιητικές βραδιές, αναγνωστικές λέσχες, παρουσιάσεις βιβλίων, αναλύσεις και κριτικές, ραδιοφωνικές εκπομπές, καθώς και πανελλήνιους και παγκόσμιους ποιητικούς διαγωνισμούς, σίγουρα θα δεχτούμε ότι δια του διαδικτύου  η ποίηση διεισδύει περισσότερο στην κοινωνία.
Υπάρχουν βέβαια και τα πλην. Και για να γίνω σαφής: Το δημοκρατικό διαδίκτυο, δίνει εύκολα βήμα στον καθένα να δημοσιεύει άκριτα και αβασάνιστα ό,τιδήποτε υπερφορτώνοντας το ποιητικό είδος, δίνοντας ενίοτε την αίσθηση, ότι η ποίηση υποβαθμίζεται και βουλιάζει. Εδώ θ’ αναφερθώ σε μια προσωπική εμπειρία που αφορά το χαϊκού που τόσο αγαπώ. Κανένα ποιητικό είδος δε δέχτηκε τόση κακοποίηση, όσο το χαϊκού, μέσα στο διαδίκτυο. Πολλοί αδαείς νομίζοντας ότι  κάθε τρίστιχο 17/σύλλαβο των 5-7-5 συλλαβών ανά στίχο, είναι και χαϊκού, επιδίδονται στη βιομηχανική παραγωγή, δήθεν χαϊκού. Όμως δεν είναι έτσι. Το χαϊκού είναι δύσκολο, απαιτητικό και έχει τους δικούς του αυστηρούς κανόνες (που δεν είναι της παρούσης ν’ αναλύσω), για να χαρακτηριστεί ως χαϊκού. Διαφορετικά είναι απλώς ένα τρίστιχο και τίποτε άλλο.
Εν κατακλείδι η αληθινή ποίηση έχει τη μαγική ικανότητα να παραμένει αναλλοίωτη και να συγκεντρώνει γύρω της το Φως. Η ποίηση δεν έχει ανάγκη κανέναν. Εμείς έχουμε ανάγκη την ποίηση …
– Η κλασική ερώτηση, εάν «Η ποίηση μπορεί να αλλάξει τον κόσμο», παίρνει διαφορετικό νόημα σήμερα; Πώς θα ήταν κατά τη γνώμη σας η ζωή σας χωρίς ποίηση και πώς είναι με την ποίηση;
Ο κόσμος, είναι γνωστό, αλλάζει μόνο από τις κοινωνικές ομάδες και τις ταξικές συγκρούσεις των ανθρώπων. Η ποίηση απλά οραματίζεται ένα καλύτερο κόσμο. Ως τόσο είναι παρούσα παντού. Προβληματίζει, καλλιεργεί, διεγείρει, αφυπνίζει, … και πυροβολεί τα καθεστώτα. Πιστεύω πως αν ένα ποίημα γίνει και τραγούδι, τότε η δύναμη του στίχου σε συνδυασμό με την αμεσότητα της μουσικής και το πάθος της ερμηνείας, διεγείρει και κι εμψυχώνει σε δύσκολους καιρούς μάζες ανθρώπων.
Στο δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας θα απαντήσω με τα λόγια του Γεωργίου Σεφέρη: «… πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε;»
– Μπορείτε να σκεφτείτε έναν στίχο ποιήματος ή τραγουδιού, άλλου δημιουργού, που αποτελεί για σας απόφθεγμα ζωής;
Ναι … πολλοί στίχοι έρχονται τώρα στο μυαλό μου. Δε δυσκολεύομαι όμως να ξεχωρίσω αυτόν του Οδυσσέα Ελύτη: « … Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές και πάλι  κάτι περισσεύει».
– Από τις δικές σας συλλογές ποιο ποίημα  θα ξεχωρίζατε ως το αγαπημένο σας, ως αυτό που σας εκφράζει περισσότερο;
Έχω γράψει αρκετές ποιητικές συλλογές. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο ποίημα. Κάθε φορά που γράφω ένα ποίημα, νομίζω πώς είναι το καλύτερό μου και ότι το αγαπώ περισσότερο. Στη συνέχεια αισθάνομαι, ότι τα αγαπώ όλα εξ ίσου, όπως η μάνα όλα τα παιδιά της. Αλλά ας κάνω μια εξαίρεση. Θ’ αναφερθώ στο ποίημα που αφιέρωσα στη μητέρα μου. «Κοιμήσου με το φλοίσβο της ακρογιαλιάς», όχι επειδή τιμήθηκε με Πρώτο Βραβείο στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ποίησης της Ε.Π.Ο.Κ., αλλά γιατί στους στίχους του κατέθεσα  το άπαν της ψυχής μου.
–  Η εποχή που ζούμε σήμερα, με όλες αυτές τις απαγορεύσεις, είναι σαν να έχει βγει από έργο επιστημονικής φαντασίας. Θα είχε ενδιαφέρον να μας πείτε πως εσείς βιώνετε όλο αυτό;
Όταν τον πλανήτη αδυσώπητα χτυπά το δεύτερο και σφοδρότερο κύμα της λαίλαπας του ιού και όταν η υφήλιος βιώνει μιαν ανείπωτη τραγωδία, όλοι καλούμαστε να διαχειριστούμε σωστά τη δύσκολη και πρωτόγνωρη πραγματικότητα. Όταν καθημερινά ακούμε με κομμένη ανάσα, να  αυξάνονται ραγδαία τα κρούσματα, οι διασωληνωμένοι, όταν χάνονται ανθρώπινες ζωές … όταν το σύστημα υγείας κινδυνεύει με κατάρρευση … όταν κλονίζεται η παγκόσμια οικονομία … όταν καλπάζει η ανεργία και η φτώχια … τότε οφείλουμε να πειθαρχήσουμε στις απαραίτητες «απαγορεύσεις», με ατομική υπευθυνότητα, ψυχραιμία, υπομονή και αλληλεγγύη. Το «Lockdown» δεν είναι «τιμωρία» είναι μια «μικρή θυσία» για το καλό όλων. Πολύ επίκαιρη και πολύ δυνατή και η παραγγελιά του Καζαντζάκη: «Να λες εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί εγώ θα φταίω».
Προσωπικά, έχοντας πολύ ελεύθερο χρόνο, προσπαθώ να διαχειριστώ τα συναισθήματα της απομόνωσης και της μοναξιάς, μ’ ευχάριστες δραστηριότητες στο καθημερινό μου πρόγραμμα. Διαβάζω, γράφω, ενημερώνομαι, παρακολουθώ ενδιαφέρουσες ταινίες, ακούω μουσική, συζητώ περισσότερο με το σύζυγό μου και μοιράζομαι μαζί του τους προβληματισμούς μου και τα συναισθήματά μου. Επικοινωνώ περισσότερο με τους συγγενείς και φίλους μου τηλεφωνικά ή διαδικτυακά και προσπαθώ να βρω καινούριους στόχους. Βέβαια ομολογώ, ότι μου λείπει πολύ η δια ζώσης κοινωνική επαφή. Περισσότερο όμως απ’ όλα μου λείπουν … οι μεγάλες και σφιχτές αγκαλιές των εγγονιών μου.
Βιογραφικό σημείωμα
Η Θέμις Τάταρη – Μπιλλήρη γεννήθηκε στην Κάλυμνο. Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ρόδου και υπηρέτησε την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση στη γενέτειρά της επί 24 έτη. Είναι σύζυγος του Ιωάννη Μπιλλήρη και μητέρα δύο αγοριών. Του Μιχάλη Μπιλλήρη (δικηγόρου) και του Αντώνη Μπιλλήρη (Μηχανικού Υπολογιστών).
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Λυκείου των Ελληνίδων (παράρτημα Καλύμνου), καθώς και μέλος του Αναγνωστηρίου Καλύμνου «Αι Μούσαι», του οποίου διηύθυνε τη δίφωνη Παιδική Χορωδία, κατά τα έτη της θητείας της.
Αγαπά πολύ την ελληνική ποίηση και την ιαπωνική λογοτεχνία. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: Ματωμένο Τοπίο, σ’ ελεύθερο στίχο (εκδόσεις ΟΜΒΡΟΣ 2013), Θροΐσματα Ψυχής, σε μορφή Χαϊκού (εκδόσεις Έλευσις και Υδράνη 2017) και Κόκκινο Βαθύ, επίσης σε μορφή Χαϊκού (εκδόσεις Έλευσις και Υδράνη 2018).
Ως συνταξιούχος, αξιοποίησε το χρόνο της μελετώντας και ερευνώντας το Χαϊκού, τη λεπτεπίλεπτη ποιητική μινιατούρα, η οποία και την κατέκτησε. Αυτό δεν ήταν τυχαίο. Βαθιά φυσιολατρικό το Χαϊκού, άγγιξε την επίσης βαθιά ρομαντική ιδιοσυγκρασία της και δόνησε τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής της, που από μικρή, στιχάκια  για  λουλούδια και φλοίσβους, γι’  αστέρια και φεγγάρια  έγραφε…
Πολλά ποιήματα και χαϊκού της έχουν φιλοξενηθεί σε ανθολογίες, ποιητικά ημερολόγια και λογοτεχνικά περιοδικά. Παίρνει μέρος σε Πανελλήνιους και Παγκόσμιους Ποιητικούς Διαγωνισμούς και έχει τιμηθεί με Διακρίσεις, Επαίνους και Βραβεία. Συγκεκριμένα:
-Β’ Βραβείο,  στον Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό «Πνευματικοί Ορίζοντες Λεμεσού» 2017 ( 5 χαϊκού)
-Β΄ Βραβείο, το βιβλίο της «Κόκκινο Βαθύ» στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό «Κέφαλος» για τα καλύτερα βιβλία  του 2018.
-Α΄ Βραβείο,  για το ποίημά της «Κοιμήσου, Ξεκουράσου» στον Παγκόσμιο ποιητικό  Διαγωνισμό Ε.Π.Ο.Κ. 2018.
-Έπαινος στον Β΄ Πανελλήνιο Διαγωνισμό «Πνευματικοί Ορίζοντες Λεμεσού» 2018 (5 χαϊκού).
-Α΄ Τιμητικό Βραβείο, στον Β΄ Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό «ΚΑΒΑΦΗΣ 2019», για την ανέκδοτη ποιητική της συλλογή «Μικρά Τοπία Ποίησης».
-Α΄ Τιμητικό Βραβείο «Ηράκλειτος» από την International Art Academy στον Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό «ΚΑΒΑΦΗΣ 2019», για την ανέκδοτη ποιητική συλλογή της «Μικρά Τοπία Ποίησης».
-Α΄ Βραβείο το βιβλίο της «Θροΐσματα Ψυχής» στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης «ΚΕΦΑΛΟΣ 2020», για τα καλύτερα βιβλία του 2019.
-Α΄ Βραβείο, στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης Χαϊκού (Πνευματικοί Ορίζοντες Λεμεσού 2020).
-Στον Γ΄ Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό «ΚΑΒΑΦΗΣ 2020», η ανέκδοτη ποιητική της συλλογή «Το Άλφα της Αγάπης» πέρασε στην προκριματική φάση και είναι σε αναμονή τα τελικά αποτελέσματα, καθ’ ότι ο Διαγωνισμός βρίσκεται σε εξέλιξη.

Latest..

«Μέδουσα 10»: Αντιτουρκικό τείχος στη Μεσόγειο – Μήνυμα από Ελλάδα, Κύπρο, Αίγυπτο, Γαλλία, Εμιράτα

ΚΩΣ: Επίδειξη ισχύος την ώρα που ο Ερντογάν συνεχίζει να απειλεί τους πάντες – Ενισχύεται η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των χωρών που εναντιώνονται στα σχέδια του τουρκικού … [Read More...]

«Μέδουσα 10»: Αντιτουρκικό τείχος στη Μεσόγειο – Μήνυμα από Ελλάδα, Κύπρο, Αίγυπτο, Γαλλία, Εμιράτα

ΚΩΣ: Επίδειξη ισχύος την ώρα που ο Ερντογάν συνεχίζει να απειλεί τους πάντες – Ενισχύεται η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των χωρών που εναντιώνονται στα σχέδια του τουρκικού … [Read More...]