Λιπαρή πολιτική ομίχλη

ΙΚΑΡΙΑ :

Γράφει ο Δημήτρης Σεβαστάκης για την Αυγή
Ηπολυφωνία σε ένα αριστερό κόμμα είναι δείγμα δημοκρατίας, αλλά μπορεί να είναι και τρόπος αλληλοακύρωσης. Η μία φωνή να σκεπάζει την άλλη σε μια άρρυθμη χορωδία. Η παράδοση της ανανεωτικής Αριστεράς νομιμοποιεί την αποκλίνουσα άποψη, η συγκυρία όμως θέλει πιο μεγάλη εκφραστική οικονομία. Έτσι έχει διαμορφωθεί ο κόσμος. Θέλει ένα πράγμα, ξεκάθαρο, προσλήψιμο. Όχι πολλά, αντικρουόμενα ή σύνθετα. Καλό – κακό. Συμφέρον – βλαπτικό. Τις συνθέσεις δεν τις αντέχει ο πολίτης. Νομίζει πως πας να τον παραπλανήσεις. Αν ανατρέξει κανείς στις αμφισημίες των δέκα τελευταίων ετών που στο τέλος κατέληγαν σε ένα αντιαναπτυξιακό ή και βλαπτικό μέτρο, ίσως κατανοήσει καλύτερα τη μονοσήμαντη αντίληψη που κυριαρχεί. Ο κόσμος είναι εναντίον. Αυτή τού είναι η πιο οικεία γλώσσα. Αλλά συγχρόνως δεν πιστεύει και τον καταγγέλλοντα. Τρέλα. Αλλά αυτό συμβαίνει.
Πείθουν οι πολλαπλές πολιτικές παραδόσεις (στην καλύτερη, γιατί στη χειρότερη είναι απλώς εγωισμοί) που εκφράζονται και ως πολυφωνία ή πολυγλωσσία στον ΣΥΡΙΖΑ; Αυτή τουλάχιστον τη στιγμή, όχι. Εκλαμβάνονται ως δείγμα μιας άκαπνης και αδρανούς πολυπραγμοσύνης. Αλλά κυρίως γιατί στην επιθετική καπατσοσύνη μιας χαμηλού επιπέδου διακυβέρνησης αντιτάσσεται κάτι που μοιάζει πολυτελές, δύσληπτο και αργό. Πολλά στερεότυπα, απολύτως αναφορική, περιγραφική σκέψη, αναλυτικές αδυναμίες, έλλειψη πρωτοτυπίας. Ο λόγος του ΣΥΡΙΖΑ συχνά αρδεύεται από τα έτοιμα.
Ο αναγκαίος λόγος πρέπει να έχει τη δύναμη να διασχίσει μια σύνθετη οικονομική και κοινωνική θεωρεία, αλλά να μπορέσει να καταλήξει στον φούρναρη. Στη σημερινή συγκυρία τουλάχιστον, δεν κρίνεται η διαφορετική άποψη ως προς τα λογικά και πολιτικά της χαρακτηριστικά, αλλά από το αν αποτελεί «άλλη» άποψη. Από το «αν» αποτελεί παραπόταμο, αν υποδηλώνει μια μορφή απειθαρχίας, μια φωνή αμφισβήτησης κ.λπ. Σπεκουλάρουν και τα πιστόλια. «Σφάζονται, εμφύλιος» κ.λπ. (σημείωση: οι «σφαγείς», και οι υψηλόφωνοι, πρέπει να σκέφτονται και τα μέλη, τα στελέχη αιχμής, τον δημοκρατικό πολίτη, κυρίως τι μήνυμα δίνουν στον ζωτικό χώρο της νέας Αριστεράς, στους σκυθρωπούς ανθρώπους που ψηφίζουν, ελπίζουν και φοβούνται. Μερικές φορές η σιωπή είναι μεγάλη πολιτική προσφορά).
Υπάρχει μεγάλη (συστημική) αγωνία να αλλάξει η ατζέντα. Θα βγάλουν όλα τα φαντάσματα. Θα ποινικοποιήσουν ό,τι κινείται. Θα δημιουργηθεί μια αιθαλομίχλη. Αστήρικτη, λιπαρή, αλλά ορατή. Δεν τους ενδιαφέρει να συγκρατήσουν δυνάμεις όσο να μην πάρει κόσμο ο «άλλος». Και ο άλλος (άστατος, άρρυθμος, αλλά υπαρκτός) είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.
Η υψηλή φωνή στο 4% είναι άφωνη. Ψύχραιμη, μεσαία, σίγουρη, θεμελιωμένη φωνή στο 32% είναι εκκωφαντική. Προσοχή. Οι υψηλόφωνοι σε λίγο δεν θα ακούγονται. Αν περάσει στον κόσμο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα σκορποχώρι στο οποίο δεν μπορεί να στηριχτεί κάποιος. Ουδείς θα σωθεί αν ο άλλος (ο σύντροφος ντε, ο συνορειβάτης) καταρρεύσει, απομονωθεί, διωχθεί, διαπομπευθεί. Ουδείς. Αντίληψη (που έχουν μερικοί) όπου ένα μικρό «μαγαζάκι» θα επιτρέψει την αναπαραγωγή παρεών είναι ηλίθια, εγωκεντρική, αντιδραστική και τυφλή. Στο τέλος αντιαριστερή, αντιλαϊκή. Και ανάξια της στιγμής.
Είναι δύσκολο το ζύγι. Σιωπάς αν τίθενται θέματα αρχών; «Όχι» λέει μια πρώτη εκδοχή της τιμιότητας. Ακόμα κι αν ο αντίπαλος είναι ante portas; «Πας σπίτι» λέει μια δεύτερη εκδοχή της τιμιότητας. Αν όμως επιμένεις, πρέπει να επιμένεις μέσα στο οικοδόμημα, μέσα στο σπίτι. Δεν γίνεται να είσαι και μέσα, και έξω, και υπέρ, και εναντίον. Είναι σίγουρο, δεν υπάρχουν πλέον εύκολες αποφάσεις, εύκολα διλήμματα, εύκολες στοιχίσεις. Κι ακόμα πιο σίγουρο ότι τα διλήμματα συχνά είναι κατασκευασμένα. Πέφτεις μέσα και κολλάς. Η σύνθετη κατάσταση, αντιστρόφως, απαιτεί ευθύβολο λόγο. Και ο ευθύβολος λόγος προϋποθέτει ανοιχτή μεγάλη συντροφιά.  Όχι παρεούλα.
‹ Λαμία – Βόλος 1-1Categories: ΑΠΟΨΕΙΣTags: Δημητρης Σεβαστακης

Latest..

Καφέ…απόλαυση!

ΛΕΣΒΟΣ: Γύρω στα 1300 μ.Χ. ένας βοσκός παρατήρησε ότι όταν οι κατσίκες έτρωγαν ορισμένα φύλλα και καρπούς, που φύτρωναν κοντά στην πόλη Μόκα, γίνονταν ανήσυχες κι έμεναν … [Read More...]