Ο αφανής Ικάριος ήρωας του πολυτεχνείου Γιώργος Κηρύκου

ΙΚΑΡΙΑ :

Την ώρα που μπήκαν τα τανκς ήταν κρεμασμένος πάνω στην κολόνα και κρατούσε την ελληνική σημαία. Νύχτα 17ης Νοεμβρίου 1973. Αυτός σκαρφαλωμένος στην πύλη του Πολυτεχνείου ανεμίζει την ελληνική σημαία και φωνάζει, «όχι αδέρφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό».
Το όνομα του: Γιώργος Κηρύκου, 17 χρόνια μετά τον θάνατό του, θυμόμαστε την θυσία του. Ήταν βλέπτε ένας από τους αφανείς ήρωες του Πολυτεχνείου, ο οποίος συνέχισε, επέζησε, συνελήφθη, βασανίστηκε, αποσύρθηκε, σιώπησε και δυο δεκαετίες μετά την εξέγερση κάηκε στην καταστρεπτική φωτιά της Ικαρίας το 1993 στην προσπάθεια του να απεγκλωβίσει από τον πύρινο κλοιό μια γερόντισσα που κουβαλούσε στην πλάτη του.
Οι αγώνες του επιγραμματικά
Το Νοέμβριο του 1973 την ώρα που μπήκε το τανκς στην πύλη του πολυτεχνείου, ο Γιώργος κατακρυμνήστηκε, αν και τραυματισμένος επέζησε. Ήρθε στην Ικαρία, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος μουσικής στο νησί μας. 20 χρόνια μετά την θυσία του πολυτεχνείου μπήκε στον κατάλογο των 13 νεκρών της μεγάλης φωτιάς της Ικαρίας του 1993.
Η ιστορία της ζωής του μέσα από τη μαρτυρία της αδερφής του Όλγας (Εθνος, 2004)
Παλικαράκι 18 ετών, με ένα σακίδιο στον ώμο και με λιγοστά χρήματα, έφυγε από το νησί για να κυνηγήσει το όνειρο στην Αθήνα. Στην αρχή Οικοδομή και ελαιοχρωματισμούς ήταν μερικές από τις δουλειές αλλά το όνειρο του και η μεγάλη του αγάπη ήταν η κιθάρα. Του άρεσε να φτιάχνει στιχάκια και νά τραγουδάει για τους ανθρώπους, για τη ζωή, για το άγνωστο αύριο που ξημερώνει. Ο αρραβώνας του με μια φοιτήτρια, τη Μαρία, που έχασε μέσα στη δίνη των γεγονότων, τον έφεραν στα 19 του χρόνια στο Πολυτεχνείο.
«Δεν άρεσε στον αδερφό μου να μιλάει για το Πολυτεχνείο γιατί θεωρούσε ότι δεν είχε κάνει κάτι σημαντικό», αναφέρει η 43χρονη, σήμερα, αδερφή του Όλγα και συνεχίζει: «Την ώρα που μπήκαν μέσα τα τανκς αυτός ήταν κρεμασμένος πάνω στην κολόνα και κρατούσε την ελληνική σημαία. Αρχιζε να τρέχει μαζί με άλλους και, όπως μου είχε πει, κρύφτηκε σ’ έναν φωταγωγό. Τον έπιασαν όμως και φυλακίστηκε για ένα μήνα στο Χαϊδάρι. Οι βασανιστές του τον χτυπούσαν ανελέητα, τα ρούχα του ήταν ποτισμένα από το αίμα, αλλά ο Γιώργος άντεξε. Η μητέρα μου είχε τρελαθεί, έκλαιγε και έλεγε συνεχώς, χάθηκε το παιδί μου».
«Οι μέρες περνούσαν κι οι ελπίδες εξανεμιζόντουσαν, ώσπου ένα γράμματης Μαρίας έφερε ξανά στο σπίτι μας τη χαρά. Ο Γιώργος ήταν ζωντανός. Μέσω ενός φαντάρου ο αδερφός μου κατάφερε να επικοινωνήσει με την αγαπημένη του και λίγες μέρες μετά να αποφυλακιστεί», θυμάται η Όλγα. Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να συνέλθει από τον ξυλοδαρμό και το σοκ που είχε υποστεί ο Γιώργος. Ποτέ όμως δεν θέλησε να δημοσιοποιήσει οτιδήποτε για την ιστορία του Πολυτεχνείου. Λίγους μήνες μετά μπαρκάρισε λόγω των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε και ταξίδεψε μέχρι τη μακρινή Βραζιλία. Γύρισε όμως γρήγορα, αφού ήταν παράνομος και δεν είχε κανένα χαρτί μαζί του. Έμεινε για λίγο στην Αθήνα και ύστερα έφυγε για την Αμερική, όπου γνώρισε μια κοπέλα από το Κολοράντο, παντρεύτηκε απέκτησε κι έναν γιο και έμεινε εκεί δέκα χρόνια.
Έπαιζε κιθάρα σε μαγαζιά της Αστόριας. «Εκανε αυτό που αγαπούσε. Χώρισε όμως με τη γυναίκα του και το ’87 επέστρεψε στην Ικαρία και έμεινε μαζί με την μητέρα μας, όπου έφτιαξε ξανά τη ζωή του κι έκανε έναν δεύτερο γάμο με τη Φανή». Στο νησί παρέδιδε μαθήματα κιθάρας, παίρνοντας ελάχιστα χρήματα. Το παρατσούκλι του ήταν<<Αλμπάνο>> και οι μικροί μαθητές του κι όλο το χωριό έτσι τον αποκαλούσαν. Όλα πια στη ζωή του Γιώργου κυλούσαν ομαλά, ώσπου…. Το καλοκαίρι του 1993 θα γραφόταν ο τραγικός επίλογος.
Όταν άκουσε ότι στην περιοχή Παναγιά είχε ξεσπάσει φωτιά και είχαν παγιδευτεί 4 γέροντες έτρεξαν με τους φίλους του, τον Δημήτρη Τσαγανό και τον Ηλία Φυσίδα, να τους σώσουν. Τους μετέφεραν σε άλλο μέρος, πιστεύοντας ότι ήταν ασφαλείς. Ο αέρας όμως γύρισε και η φωτιά ήρθε επάνω τους. Εγκλωβίστηκαν και κάηκαν όλοι.
Ο αέρας όμως γύρισε ξαφνικά και η φωτιά ήρθε επάνω τους. Εγκλωβίστηκαν και κάηκαν όλοι. “Είμαι υπερήφανη για τον αδελφό μου”, λέει συγκινημένη η Όλγα.
“Για μας ο Γιώργος ζει, δεν έχει πεθάνει. Μιλάω γι αυτόν συνεχώς στα δυο μου παιδιά. Η γλύκα του συναισθήματος και η τρυφεράδα του γεννάει τη μνήμη και το όνειρο. Μπορεί να συντρίψει και την πιο σκληρή πραγματικότητα. Η αγάπη μας γι αυτόν γεμίζει τα κενά της απώλειάς του”, προσθέτει η 42χρονη Όλγα.
Η αναφορά του Γιάννη Δημαρά
Αν και κατάφερε ο Γιώργος να σωθεί από την λαίλαπα του τανκς στο πολυτεχνείο, όπως αναφέρει λίγο αργότερα ο Γιάννης Δημαράς μέσα από δημοσιογραφική του εκπομπή «Αυτός ο άνθρωπος,που βλέπετε να πέφτει από την πόρτα του πολυτεχνείου την ώρα που μπαίνει το τανκς επέζησε εκείνη την ημέρα και πέθανε 20 χρόνια μετά στην φωτιά της Ικαρίας».
Επίλογος
Η ιστορία του Γιώργου Κηρύκου έιναι για μας μια συγκινητική και διδακτική ιστορία, που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Ήταν ένας κομψός ήρωας, όπου έζησε 20 χρόνια χωρίς να κερδίσει τίποτα από την παρουσία του στο πολυτεχνείο.
Τον καιρό μας, που αμφισβητούνται οι αγώνες των νέων και όχι μόνο, ξεδιπλώνουμε μια ιστορία ενός ανθρώπου που το 1973 κράταγε την Ελληνική σημαία σε έναν ιστορικό αγώνα για τη δημοκρατία και 20 χρόνια μετά έφυγε ηρωικά, προσπαθώντας να σώσει γηραιότερους συνανθρώπους μας.

Latest..