Ο Φώτης Αγγουλές

ΧΙΟΣ :           Παρέμβαση του Δασκάλου Γιώργη Η. Αμπαζή         στην εκδήλωση του  Μορφωτικού Συνδέσμου Βαρβασίου Χίου, Βιβλιοθήκη «Ο Φάρος»
                                             Κυριακή 20 Νοέμβρη 2022
  Αγαπητές φίλες και  φίλοι
   Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή η πρόσκληση του ΦΑΡΟΥ Βαρβασίου να αναφερθούμε στην προσωπικότητα του Φώτη Αγγουλέ,  στον πρόσφυγα απ’ τα απέναντι παράλια της Μικρασιατικής γης, το γιο του Σιδερή και της Γαρουφαλιάς Χονδρουδάκη, απ’ την Κρήνη της Ερυθραίας.
   Ο μπάρμπα Σιδερής τού καλλιέργησε τη δύναμη  της ρίμας, της δημιουργίας του στίχου, που παράλληλα με την έντονη κοινωνική ευαισθησία του «έσπρωξε» το Φώτη να εξωτερικεύει, σε στίχους, όλα αυτά που έβλεπε, άκουγε αφουγκραζόταν, αγαπούσε και ονειρευόταν.
 Το προσφυγόπουλο, που κουβάλησε στην ψυχή και το μυαλό του την πίκρα του πρόσφυγα του 1914,  1918 και 1922 την εποχή που μαινόταν ο Α ΄ιμπεριαλιστικός πόλεμος, τους βόγγους των σφαγμένων συγχωριανών του, θύματα της πολιτικής των Άγγλων και Γάλλων «συμμάχων» μας, καθώς και τα μοιρολόγια των μανάδων, για τα χιλιάδες θύματα, τα έκανε αχτίδα φωτός, για να στείλει τα δικά του διαχρονικά μηνύματα στους λαούς της οικουμένης.
 Το έργο του Φ. Αγγουλέ πρέπει να ιδωθεί κάτω απ΄το πρίσμα των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών  της εποχής του, καθώς και της ανάπτυξης του λαϊκού κινήματος, παράγοντες που εν πολλοίς καθόρισαν τη διαμόρφωση της φιλοσοφίας και ποίησής του.                               
   Ο πόλεμος- που τόσο  σημάδεψε- τον Αγγουλέ, δεν ήταν φυσικό φαινόμενο . ήταν το μέσο που χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν οι κυβερνώντες για να προωθούν τα γεωπολιτικά –οικονομικά συμφέροντά τους, βάζοντας στο χέρι τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των κρατών.
  Ο πόλεμος που τρέφεται απ’ τις σάρκες των παιδιών των λαϊκών οικογενειών και γεμίζει με άψυχα κουφάρια τη θάλασσα του Αιγαίου, αποκαλύφθηκε-αναδείχθηκε  μέσα από την ποίησή του δείχνοντας την αιτία, τους ενόχους και τις συνέπειες…
Με χαρακτηριστικά ποιήματά του:
ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ…
Έλληνες ήρθαν πάλι…
Η θάλασσα τους ξέβρασε στις ανατολικές αχτές,
Προχτές.

Βγήκαν πνιγμένοι στη στεριά και παραμορφωμένοι,
Πρησμένοι σαν τουμπιά και μελανοί,
μα όσο κι αν το ‘κρυψε η νυχτιά το δράμα τους να μη φανεί,
το νόημα βγαίνει.
….
Τον ξέρομε τον ένοχο, είναι γνωστή η αιτία…
Στα φαγωμένα μάτια τους κοίταξε μέσα και θα δεις
Μια χαλασμένη πολιτεία.

Μα μην τους θάψετε, γιατί θα χάσει σχήμα η Φρίκη.
Κι όταν γραφτεί η ευγενικιά φασιστικιά ιστορία,
Έτσι πρησμένους βάλτε τους κι αυτούς σε μια προθήκη.
Γιώργος Σιδέρης «ΦΩΤΗΣ ΑΓΓΟΥΛΕΣ» Μελέτη, έκδ.Μοχλός, Πέμπτη έκδοση, Αθήνα, 1992 Σελ.139

Ο ΤΖΙΩΡΤΖΙΟ
Ο Τζιώρτζιο
το όμορφο ιταλόπουλο
πέθανε μέσα στην έρημο
από δίψα.

Τον βρήκανε να κρατά
ένα άδειο παγγούρι
και να το σφίγγει.
Από το χυμό της ζωής του,
που εξατμίστηκε ,
είχε μείνει λιγάκι αφρός
στις άκρες των άσπρων χειλιών του,
και ήταν πολύ θολωμένα,
τα γυαλωμένα του μάτια.
….
Να κρύβανε άραγε στη θολούρα τους,
κανέναν ορμητικό καταρράχτη,
κανένα νέρινο πίδακα,
κανένα κανάλι της Ιταλίας
νοσταλγημένο στην έρημο;

Έτσι πέθανε ο πατέρας μου
κι έμένα, την άνοιξη, στην Ελλάδα.
Πέθανε από πείνα κοιτάζοντας
 τον ολοπράσινο κάμπο…

Δώστε μου πίσω το γέρο πατέρα μου
να σας δώσω τον όμορφο Τζιώρτζιο
αλλιώς, όταν έλθει ο Μάης,
-ο πρώτος ύστερα από τον πόλεμο-
δε θα μας φέρει λουλούδια.
Γιώργος Σιδέρης «ΦΩΤΗΣ ΑΓΓΟΥΛΕΣ» Μελέτη, έκδ.Μοχλός, Πέμπτη έκδοση, Αθήνα 1992 σελ.143-144
                                                                                   …
   Σημαδιακή ιστορική περίοδος (1922- 2022) τα  εκατό χρόνια απ’ την ιμπεριαλιστική  μικρασιατική εκστρατεία  και καταστροφή, που σηματοδότησε τον όλεθρο για τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας (Έλληνες, Αρμένιους, Λεβαντίνους κ. λ. π.),  όμως τί τραγική ειρωνεία, να συμπίπτει με την έναρξη ενός νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου, που πληγώνει τους λαούς, της Ουκρανίας και της Ρωσίας, να  δημιουργεί καινούργιες προσφυγιές, να ισοπεδώνει την ιστορία και τον πολιτισμό τους,  να  καταστρέφει  τους  λαούς(…) αυτό που ύμνησε ο Αγγουλές ήταν να αναφερθεί – «στο Λαό  της όμορφης Πατρίδας! Της ΚΑΤΩ ΠΑΝΑΓΙΑ και του  ΤΣΕΣΜΕ.  Κάποτε γράφει: (… ένας λαός κατοικούσε σ’ εκείνα τα μέρη. Οι άνθρωποί του απλοί και καλοί, με την υγεία στο αίμα τους  και την αγάπη τη δυνατή στην ψυχή τους, φτιάξανε μια καλή και αδελφωμένη ζωή  και της δώκαν το πιό όμορφο νόημα. Άντρες, γυναίκες, παιδιά (Έλληνες και Τούρκοι) , όλοι καματεροί δουλευτάδες, με τα δικέλια, τις τσάπες και τις αξίνες τους σκύψαν  με πείσμα κι αγάπη απάνω στη μάνα μας γη και την οργώσανε με το μόχθο τους  και την ποτίσανε με τον τίμιο τους ιδρώτα(…), αν και ο Τούρκος καταχτητής, μαζί με τον αισχρό Ρωμηό τοκογλύφο, παίρναν κι αυτοί το χαράμι τους….»
 ΦΩΤΗ ΑΓΓΟΥΛΕ, «Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ» τραγούδια του ΤΣΕΣΜΕ και της ΚΑΤΩ ΠΑΝΑΓΙΑΣ, δεύτερη έκδοση αλφαπι, Χίος 2022,σελ.4.
  Ένα συμβολικό διαχρονικό μήνυμα των ανθρώπων, που βίωσαν και εξακολουθούν να βιώνουν την προσφυγιά, σε μια εποχή που εκατομμύρια άνθρωποι μετακινούνται βίαια, λόγω της προώθησης των γεωπολιτικών συμφερόντων των ισχυρών του πλανήτη. 
  Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας το βιβλίο του Φώτη Αγγουλέ «Ο Λαός της Πατρίδας μου» δεν θα μπορούσα να μην σκύψω ευλαβικά σ’ αυτό που ο ίδιος διαλαλούσε, μέσα από την πονεμένη του ψυχή, ότι είναι ένα προσφυγόπουλο που σκύβει για να εναποθέσει ένα δάκρυ «στο νησί του, το  φιλόξενο, του ξενητεμού του πατρίδα, αγαπημένη μου Χίος συχώρεσέ μου που μ’ όση στοργή κι αν μ’ αγκάλιαζες, δεν σου ήμουν πιστός: κάπου αλλού μια νοσταλγία πλανούσε την σκέψη μου!
ΦΩΤΗ ΑΓΓΟΥΛΕ, «Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ» τραγούδια του ΤΣΕΣΜΕ και της ΚΑΤΩ ΠΑΝΑΓΙΑΣ, δεύτερη έκδοση αλφαπι, Χίος 2022,σελ.3
 Το μυαλό του Φώτη ξανά και ξανά γυρίζει στην πατρίδα που είδε το πρώτο φως της ζωής… Τον ΤΣΕΣΜΕ!!
                                                                       ……..
                                        
                                     Ο Φώτης Αγγουλές για τη ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ  ΛΑΟ
Ο Γιάννης Ρίτσος παλιός γνώριμος του Αγγουλέ, βλέπετε συναντήθηκαν στις φυλακές και τα ξερονήσια, που γέμισε την Ελλάδα η πολιτική της αστικής εξουσίας κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου έλεγε για το  Φώτη στο ποίημά του:
                           
                          ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΥΛΙ
Ο Φώτης ξέρει από πικρό νερό κι από πικρό ψωμί
Ξέρει τη δύναμη του νερού και του χεριού
 Ξέρει από κουπί
Ξέρει την αλμυρή σταγόνα στο μάγουλο της φτώχειας.
Ηρακλής Κακαβάνης «ΦΩΤΗΣ ΑΓΓΟΥΛΕΣ» ο προλετάριος ποιητής, εκδ. ατέχνως,Αθήνα 2020, σελ. 9.
     Η ποίησή του γεμίζει την καρδάρα τής ιστορίας συγκεντρώνοντας  ρόγα τη ρόγα τις καθημερινές στιγμές της προσφυγιάς, που μπήκε στη βιοπάλη των εργατών των  Ταμπάκικων, των ψαράδων του  Μπαλουχανά, των οικοδόμων των προσφυγικών εργατικών κατοικιών του Βαρβασιού, της Τρουλωτής, της Λίμνης, του Καστέλου κ.α. που ζει στις  άθλιες συνθήκες στέγασης, σίτισης και ένδυσης, κοιμάται στο δάπεδο ή στο χώμα, χωρίς αποχετευτικό, χωρίς νερό να πλυθεί ή να πιει, χωρίς ξύλα να μαγειρέψει κι όλα αυτά οδηγούν στην εμφάνιση της ψείρας, των κοριών και  άλλων μολυσματικών ασθενειών, με αποτέλεσμα  η  κατάσταση να γίνεται επικίνδυνη και ανησυχητική για το σύνολο του πληθυσμού, αφού:  «Ο τύφος εξαπλούται» και «Η επιδημία του  ήρχισε να λαμβάνη επικινδύνους δια την πόλιν διαστάσεις, τα κρούσματα καταπληκτικώς πολλαπλασιάζονται, οι θάνατοι πυκνούνται, η ανησυχία του κόσμου αυξάνει…» γράφουν οι τοπικές εφημερίδες.
     Οι κατατρεγμένοι πρόσφυγες έχουν χάσει τα πάντα… 
   Μάλιστα, τους καλούν οι εκάστοτε κρατούντες: «να εργάζονται εις καλάς συνθήκας και να κοιμόνται νωρίς» και να προσέχουν «τα κλινοσκεπάσματά τους να ‘ναι καθαρά ή να τα αερίζουν, να βράζουν το πόσιμο νερό ή τα χόρτα ή το γάλα. Να προστατεύονται απ’ τις μολυσμένες ψείρες, που αποτελούν αιτίες διάδοσης του εξανθηματικού ή του κοιλιακού τύφου.»  
   Ο Φώτης Αγγουλές αναδείκνυε τις δραματικές στερήσεις, την πείνα, τη ζωή στους πλίνθινους προσφυγομαχαλάδες,τη φτώχεια, τη βία της εξουσίας, που αυγάτιζε τα κέρδη της εκμεταλλευόμενη τη μαζική είσοδο της γυναίκας και του παιδιού στην εργασία στο «Χάρτωμα» της Εγκρεμού και τα μακαρονοποιεία της Φάρκαινας.
  Έγραφε στίχους όταν ψάρευε, «πετούσε» ρίμες όταν έβλεπε και ένιωθε μέσα στην αγορά την αδικία και την εκμετάλλευση να απλώνεται  στη ζωή του μεροκαματιάρη.
   Οι ιμπεριαλιστές  οδήγησαν  τους λαούς στην ολοκληρωτική καταστροφή και τώρα πάνω στα αποκαΐδια της, οι καπιταλιστές συνεχίζουν την εκμετάλλευση.
 Τα θανατηφόρα κρούσματα είναι αναπόφευκτα, οι παραγκογειτονιές βιώνουν τα αποτελέσματα με την εμφάνιση νέου κρούσματος εξανθηματικού τύφου, όπως στον καταυλισμό του Φρουρίου ή στην Μπέλα Βίστα.  
Η δύναμη της  ποιητικής φωνής  του ακούγεται σε κάθε σοκάκι και ρούγα των προσφυγογειτονιών καλώντας τους πνευματικούς ανθρώπους να βρεθούν δίπλα στον εργαζόμενο λαό:
 …κι αν δε βοηθήσεις το φτωχό να λυτρωθεί
κι εσύ ασκητή
θα ‘σαι προδότης της ζωής
Και θα ’σαι οχτρός του ανθρώπου.
Ηρακλής Κακαβάνης «ΦΩΤΗΣ ΑΓΓΟΥΛΕΣ» ο προλετάριος ποιητής, εκδ. ατέχνως, Αθήνα 2020, σελ. 10
Και ο πρόσφυγας ψαράς που νιώθει καθημερινά μέσα στην αγορά της Χώρας και στους παραγκομαχαλάδες τις επιπτώσεις της κρίσης στη ζωή των μεροκαματιάρηδων, αποτυπώνει την οικτρή καπιταλιστική πραγματικότητα(1929-1932) και την παρουσιάζει μέσα από τη στήλη του«Επιγράμματα»  στην τοπική εφημερίδα «Ελευθερία» μέσα από το σατυρικό στίχο του τα:
 «ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΑ»
Ελάτε βρε Ρωμιοί σαν κάθε χρόνο
να γίνουμε κι εφέτος καρναβάλια.
Με τις μουριές να κρύψουμε τον πόνο
της κρίσης  και της πείνας μας τα χάλια.

Τι κι αν ζουρλούς μας έχ’ η κρίση  όλους
μπροστά στην ποταπή της παρωδία
του Μασκαρά ας παίξουμε τους ρόλους,
στην τραγικήν της ζήσης κωμωδία.»
Φώτης Αγγουλές, Εφημερίδα «Ελευθερία» ,α.φ. 918,27/2/1932,σελ.1.

«ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ»
«Κλεψιές, νοθεύσεις, σκοτωμοί
κι αλληλοσπαραγμοί
Φέρνουν ντάρντιση στο νου, φέρνουν
στα μάτια μπόρα
σε  κάποια χώρα.
Που πλέει σ’ αίμα και γλεντά
Με σαρκικό μεθύσι.
Κι όλο μιλά για Κρίση.
Κι όλο κυλιέται πιο πολύ μες στην ακολασία
με τρομερή ακρισία…
………………………………………………………
Ω! μαύρη χώρα του Σατάν, κατιραμένη χώρα!
Κακιά σου ώρα…»
Φώτης Αγγουλές Εφημερίδα «Ελευθερία» ,α.φ. 919,3/3/1932,σελ.1
    Δε μένει στη σάτυρα, απαντά  με το στίχο του, στους εκμεταλλευτές των εργατών δίνοντας την προπτική του εργαζόμενου λαού,  που με τις φλόγες του, θα απονεκρώσει τον κόσμο τους, με το ποίημά του:
                           «ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΣΚΛΑΒΩΝ»
                   Άξιος δεν είν’ ό πόνος μας, για τ’ άτιμά σας γέλια
                   το τιποτένιο μίσος σας τον δρόμο μας δεν φράζει
                    κάτω απ’ αυτά τ’ ανέλπιδα τα ψυχικά κουρέλια
                    Νάνοι, καμίνι ανήκουστο η δυστυχία μας βράζει.
                  Κι όπου και να ‘ναι δεν αργεί – δίκια οργή – η ώρα,
                 που τον πικρό σας σαρκασμό στα βρώμικά σας χείλη
                  θ’ απονεκρώση μιαν αυγή βεζουβίσια μπόρα
                  που απ’ τις φλόγες της θα βγουν  κάποιας αλήθειας ήλιοι.
           Φώτης Αγγουλές Εφημερίδα «Ελευθερία», α.φ. 952,29/6/1932,σελ.1
   Στη ζωή του κυριαρχεί το ιδανικό, που σαν φλόγα τον φλογίζει, τον πυρπολεί, τον τροφοδοτεί, με έμπνευση και δημιουργία, γιατί αφουγκράζεται τους πόθους και τα όνειρα, τους πόνους και τα βάσανα  της κοινωνικής ομάδας, που από την ίδια τη θέση της στην παραγωγική διαδικασία είναι «Οδηγητής» της κοινωνίας.  Γι’ αυτό  απευθύνει κάλεσμα στους κατατρεγμένους της γης λέγοντάς τους:
 «Βάλτε τ’ αυτί σας στην καρδιά κι ακούτε το τραγούδι μας
Μέσα βογγά μια Μοίρα.
Το τυραγνά μιά κόλαση, το καίει μια φλόγα μυστικιά
Κι είναι το ρόδο π’ άνθισε στου ηφαιστείου τον κρατήρα.»
 Γιώργος Σιδέρης «ΦΩΤΗΣ ΑΓΓΟΥΛΕΣ» Μελέτη, έκδ.Μοχλός, Πέμπτη έκδοση, Αθήνα 1992, σελ. 192,  «Το ρόδο» του Φ.Α.
  Και πάει ακόμα παραπέρα, με την ποίησή του καλώντας τους προλετάριους,  να αγωνιστούν, να παλέψουν, να πάρει νόημα η ζωή τους, να μη χάσουν το θάρρος τους, να μην πισωπατήσουν και βέβαια να μη λογαριάσουν τις θυσίες και τους κατατρεγμούς, γιατί δεν τους αξίζει μια ζωή «όταν τρέμει το φως του ήλιου» γράφοντάς τους, το δικό του μήνυμα:
                             «ΜΕΙΝΕ ΦΤΩΧΟΣ»
Συδαύλιζε μ’ ό,τι μπορείς της πίστης σου το πυροφάνι
Και μια χαρά να σου ‘μεινε καυ’ την κι εκείνη,
Μείνε φτωχός, μείνε άχαρος, μείνε ό,τι να ‘ναι, φτάνει,
Στα σκοτεινά η ψυχή σου να μη μείνει.
Άκου τον σκλάβο πώς βογγά
Άκου τον κόσμο πώς στενάζει,
Κάτι πεθαίνει μέσα του, κάτι γεννιέται, κάτι αλλάζει.
Γιώργος Σιδέρης «ΦΩΤΗΣ ΑΓΓΟΥΛΕΣ» Μελέτη, έκδ.Μοχλός, Πέμπτη έκδοση, Αθήνα 1992, σελ. 194
   Και τέλος βάζει το στίγμα του στην προλεταριακή ποίηση  διαλαλώντας στους λαούς  το κάλεσμα – «Αλλάξτε τη μοίρα σας» – που συνεπαίρνει την παγκόσμια ανθρωπότητα και διαμορφώνει νέα πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα :
«ΑΛΛΑΞΤΕ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΣΑΣ»
Άβουλος μη σταθείς στιγμή μπρος στης ζωής τη στράτα
Κι είν’ όμορφα τα γερατειά κι είναι γλυκά τα νιάτα.
Χιλιόγλωσση ειν’ η προσευχή κι έχει απ’ τα χρόνια πια γεράσει
Κι όμως ως του θεού τ’ αυτιά ποτέ δεν έχει φτάσει.

Τίποτα-Τίποτα καλό σε σας δεν έχουν δώσει
Όσοι σοφοί κι αν πέρασαν και παντογνώστες και μεγάλοι.
Ποιον περιμένετε να ‘ρθεί; Ποιον καρτερείτε να σας σώσει;
…..
Εσείς οι ίδιοι, με τα χέρια σας
Με το μυαλό σας, με την πράξη,
Αν δεν αλλάξτε τη μοίρα σας,
Ποτέ της δε θ’ αλλάξει.
 Γιώργος Σιδέρης «ΦΩΤΗΣ ΑΓΓΟΥΛΕΣ» Μελέτη, έκδ.Μοχλός,Πέμπτη έκδοση,Αθήνα 1992, σελ.180.
                                              Ο Φώτης στην κορύφωση του Αγώνα
  Ο Αγγουλές ένα πρωινό τράβηξε για το υπέρτατο χρέος , με απόφαση της παγχιακής συνδιάσκεψης της Περιφερειακής Επιτροπής του ΚΚΕ. Μια Συνδιάσκεψη που συγκλήθηκε σ’ ένα σπιτάκι στον Άγιο Μακάριο στους πρόποδες του Αίπους, στις 29 Σεπτέμβρη του 1947.
 Οργανωτής και στήριγμα του όλου εγχειρήματος  ήταν το ΕΑΜ Βροντάδου και συνοδοιπόρος στη λειτουργία του τυπογραφείου του Δημοκρατικού Στρατού, που εγκαταστάθηκε στη «Φουντάνα» του Αθηναίου στην περιοχή Παντελάκη του Βροντάδου ήταν  ο φιλόλογος- δημοσιογράφος απ’ το Θολόποτάμι Μιχάλης Βαττάκης.   
 Μέρες δύσκολες, μήνες πέτρινοι μέσα στη σκοτεινή  και υγρή «Φουντάνα» για να τυπώσουν το «ΦΩΣ της Ζωής» για να στείλουν μηνύματα στη χιώτικη κοινωνία, μέσα από τα έντυπα «ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ» του συνασπισμού των κομμάτων του ΕΑΜ και το «ΕΜΠΡΟΣ» της Περιφερειακής Επιτροπής Χίου του ΚΚΕ, για τον τιτάνιο αγώνα του εργαζόμενου λαού, να αποκτήσει  κοινωνική απελευθέρωση.
  Μετά τη  σύλληψη του στις 31 Μάρτη του 1948 απ’ τις δυνάμεις της Χωροφυλακής του μοίραρχου Παντελίδη, οδηγείται  –μαζί με δεκάδες συναγωνιστές του- στη μαρτυρική  οδύσσεια  της πολυτάραχης ζωής του μέχρι την Ιθάκη της ιδεολογικής κατάκτησης,  της δικής του Ελευθερίας.
  Στις 27 Ιούλη 1948 μεταφέρεται από τις φυλακές Αβέρωφ στο Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών στην οδό Σανταρόζα, όπου γίνεται η πολύκροτη δίκη των Χίων κομμουνιστών, με βάση το Γ’ Ψήφισμα του 1946 και το νόμο 509/47 και την κατηγορία ότι επιδιώκουν:
«Να αποσπάσωσιν ένα μέρος εκ του όλου της επικρατείας και να ευκολύνωσι τα προς τούτο τα τείνοντα σχέδια συνόμωσαν, διέγειραν στάσιν, κατήρτισαν ενόπλους ομάδας και έλαβον μετοχήν είς τοιαύτας προδοτικάς ενώσεις, ήτοι όντες στελέχη και μέλη του ΚΚΕ και εκτελούντες τας αποφάσεις και διαταγάς της συνελθούσης εν Αθήναις κατά το β’ 15νθήμερο Σεπτεμβρίου 1947, Γ’ Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, περί αμέσου επεκτάσεως της στασιαστικής δράσεως είς τας πόλεις και τα χωριά κατήρτισαν (…) μαχητικάς ομάδας (…) επωνομαζόμενας «Ομάδας Στενής Αυτοάμυνης» και εξωπλισμένας δι’  αυτόματων και ατομικών πολεμικών όπλων (…), ίνα (…) δοθείσης άνωθεν εντολής προσβάλουν ενόπλως τα σώματα ασφαλείας και το στρατόν, καταλύσουν τας Αρχάς, καταλάβουν την κυβερνητικήν εξουσίαν και μεταβιβάσουν ταύτην εις τον αρχισυμμορίτην Μάρκο (…), για την επιβολήν είς την Ελλάδα κομμουνιστικής δικτατορίας και ομού προσχωρήσεως είς τον συνασπισμό των Βαλκανικών χωρών και ταυτοχρόνως παραχωρήσεως της Ελληνικής Μακεδονίας εις τον Τίτο και της Δυτικής Θράκης εις τη Βουλγαρία.
Και β) κατήρτισαν τας ως άνω ομάδας (…) επί σκοπώ  όπως προσβάλουν δια βίας τας Αρχάς (…) και να εκτελέσουν αδικήματα κατά της ζωής σωματικής ακεραιότητας (…) ενεργήσουν εμπρησμούς, ληστείας, εκτελέσωσι δολοφονίας (…) κατά εθνικοφρόνων πολιτών, πράξεις δολιοφθοράς».
   Η αστική τάξη δε χρησιμοποιεί όλως τυχαίως τις ανωτέρω κατηγορίες, αποσκοπεί στο να ορθώσει  ένα τείχος ανάμεσα στο λαό και αυτούς που – όπως λέγει- θέλουν να καταστρέψουν την Ελλάδα.
 Στις 14 Αυγούστου 1948, παραμονή του Δεκαπεντάγουστου οι στρατοδίκες ανακοινώνουν την ετυμηγορία τους:  15 σε θάνατο και στους υπόλοιπους βαρύτατες ποινές, που τις εκτείουν στις φυλακές και τις εξορίες.
Ο δρόμος προς το ιδανικό συνεχίζεται για το Φώτη και είναι μακρύς και ανηφορικός:

Φυλακές Αβέρωφ, απ’ τον Αύγουστο μέχρι το Νοέμβρη του 1948.
Φυλακές Κεφαλλονιάς, απ’ το Δεκέμβρη του 1948 μέχρι τον Οκτώβρη του 1949.
Εξορία στη νήσο Γιούρα απ’ το Νοέμβρη του 1949 μέχρι το Μάρτη του 1950.
Φυλακές Σύρας,απ’ τις 6 Μάρτη του 1950 μέχρι τον Οκτώβρη του 1950.
Φυλακές Βούρλων απ’ το Νοέμβρη του 1950 μέχρι το Μάη του 1951.
Φυλακές Κορίνθου, απ’ τον Ιούνιο του 1951 μέχρι το Γενάρη του 1953.
Φυλακές Βούρλων το Φλεβάρη του 1953.
Φυλακές Ακροναυπλίας, απ’ το Μάρτη μέχρι το Μάη του 1953.
Φυλακές Κεφαλλονιάς, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 1953.
Φυλακές Ηρακλείου Κρήτης, από τις 18 Αυγούστου  μέχρι 10 Νοέμβρη του 1953.
Φυλακές Αβέρωφ, απ’ το Νοέμβρη του 1953 μέχρι…
Φυλακές Κέρκυρας… μέχρι την άνοιξη του 1957.

   Εκεί οι μελλοθάνατοι ζυμώνουν το μαρτύριο με το ιδανικό.  Ένας από αυτούς ο Φώτη, που εκφράζοντας τα δίκια τού ήρωα – λαού σκέφτεται, γράφει και δημιουργεί τα πικρά άνθη της σκλαβιάς  και τους στιφούς καρπούς της στέρησης και της κλεισούρας. Στις κυψέλες, που στάθηκαν οι φυλακές και τα κάτεργα δημιουργεί ένα μέλι πικράγευστο.
   Η συγκομιδή του είναι μια φωνή στεντόρεια,  που μας  καλεί να υψώσουμε  και τη δική μας, φωνή, για να σταματήσει να αξιοποιείται η ανθρώπινη δημιουργία για τον όλεθρό του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
 Ο Αγγουλές προβληματίζεται,σκέφτεται και αναδεικνύει – πισω απ’ της φυλακής τα σίδερα-με την ποίησή του την αντίφαση, που δημιουργείται στην κοινωνία « απ’ το ποιος οικιοποιείται  τον παραγόμενο κοινωνικό πλούτου» και τη μετουσιώνει σε στίχους, με  το ποίημά του τα:
                                                                      «ΚΑΡΦΙΑ»
Τ’ ατσάλια και τα σίδερα
πού βγήκαν απ’ της γης τα σπλάχνα
μ’ αίμα και μόχθο κι ιδρώτα
του πεινασμένου εργάτη,
αξίνες δεν τα κάμανε κι υνιά
να οργώσουνε τη γη
να δώσει ο μοχθος τους καρπούς
κι ιδρώτας τους λουλούδια.
….
Τα’ατσάλια και τα σίδερα
τα λιώσαν οι κακούργοι
στου μίσους το υψικάμινο
και μας τα κάμανε καρφιά,
καρφιά για να καρφώσουνε
τον κόσμο πέρα ως πέρα
καρφιά στο γέροντα γονιό,
καρφιά στην άρρωστη μητέρα
καρφιά στην κούνια του παιδιού
που ήτανε  μ’ όνειρα γεμάτη,
καρφιά στη μοίρα των Λαών,
καρφιά και στην καρδιά του εργάτη.
….
Και τα καρφώσανε τα χέρια
που θα ομορφαίνουν τη ζωή,
τα χέρια που κακό δεν κάνουν,
τα εργατικά τα τίμια χέρια,
τα χέρια αυτά που δε θα αργήσουν
για των κακούργων την καρδιά
και τα καρφιά τους να τροχίσουν
και να τα κάμουνε μαχαίρια.
 Γιώργος Σιδέρης «ΦΩΤΗΣ ΑΓΓΟΥΛΕΣ» Μελέτη, έκδ.Μοχλός,Πέμπτη έκδοση,Αθήνα 1992, σελ.σελ.164

  Η Πρωτοχρονιά του 1956 τον βρίσκει στη φυλακή της Κέρκυρας και την υποδέχεται γράφοντας:                     
                                     «ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 1956»

 Κι εφέτος η πρωτοχρονιά στη φυλακή με βρίσκει,
κι άδειο κανίσκι εΊν’ καρδιά και μαύροι γύρω μου ίσκιοι.
κι έτσι καθώς σε σκέφτομαι Χαρά που  μου ’χεις λείψει,
μου σιγοτραγουδά η βροχή τού σύννεφου η θλίψη.
Γιώργος Σιδέρης «ΦΩΤΗΣ ΑΓΓΟΥΛΕΣ» Μελέτη, έκδ.Μοχλός, Πέμπτη έκδοση, Αθήνα 1992, σελ. 153.

  Όμως δε χάνει την πυξίδα του, τα ντουβάρια της φυλακής και η βαριά απομόνωση δεν τον αποκόπτουν απ’ το κοινωνικό γίγνεσθαι, όπου διαδραματίζεται  το μεγάλο δράμα του λαού, για τον πιθανό πυρηνικό πόλεμο, απ’ τις απειλές των ΗΠΑ απέναντι στους λαούς και η πένα του γίνεται η φωνή που αντηχεί για την ΕΙΡΗΝΗ, το μεγάλο πόθο των λαών, γράφοντας την Πρωτοχρονιά του 1957 :
                    «ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 1957»
Χρόνε καινούργε φέρε μας μαζί σου την Ειρήνη.
Φέρε στην Κόλαση ένα φως, στην ΄ερημο μια κρήνη.
Φέρε της γονιμότητας το σπόρο μες στη μήτρα
Της γης που οι σπόροι καίγονται χωρίς να βγάζουν φύτρα.

Κοίτα στον πόλεμο η ζωή κάψαλο μαύρο εγίνη
Κι άλλο από σένα δε ζητά παρά μονάχα Ειρήνη.
Ειρήνη σ’ ό,τι ζει κι ανθεί, σ’ ό,τι πονεί και φθίνει.
Στον χωρισμό, στον έρωτα, στα πάθη, Ειρήνη, Είρήνη.
 Γιώργος Σιδέρης «ΦΩΤΗΣ ΑΓΓΟΥΛΕΣ» Μελέτη, έκδ.Μοχλός,Πέμπτη έκδοση,Αθήνα 1992, σελ.169.
    Φίλες και Φίλοι,
Ο Φώτης Αγγουλές, ο πρόσφυγας απ’ τον Τσεσμέ, ο  λαϊκός ποιητής  είναι  γέννημα των κοινωνικών διεργασιων της εποχής του, δημιούργημα της εργατικής τάξης που μπόλιασε την ιστορική πορεία τού λαού μας και καλλιέργησε την ιδεολογία που στήριξε ο ΦΩΤΗΣ μέχρι το τέλος της ζωής του.
                                                                          Γιώργης Η. Αμπαζής
                                                                              Δάσκαλος
                                                                                Χίος 20-11-2022

      

Latest..

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καρπάθου καί Κάσου κ.κ. Ἀμβρόσιος θά ἑορτάσει τά ὀνομαστήριά του στήν Κῶ

ΚΩΣ: Τήν Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2022, ἑορτή τοῦἉγίου Ἀμβροσίου Ἐπισκόπου Μεδιολάνωνἄγει τά ὀνομαστήριά του ὁΣεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καρπάθου καί Κάσου κ.κ. Ἀμβρόσιος. Τήν … [Read More...]

Φρίκη στη Γαλλία: Δύο μωρά βρέθηκαν νεκρά μέσα σε καταψύκτη – Μια γυναίκα υπό κράτηση

ΚΩΣ: Οι σοροί των δύο μωρών βρέθηκαν σε έναν καταψύκτη μέσα «στο σπίτι της γυναίκας» είπε σε δημοσιογράφους του Γαλλικού Πρακτορείου η εισαγγελέας Φρίκη στη Γαλλία. Νεκρά μέσα σε … [Read More...]