Πλωμάρι: Η κωμόπολη του φωτός εδώ που ξεραίνουμε τα δέντρα και φυτεύουμε στύλους

ΛΕΣΒΟΣ:

Ζούμε το θέατρο του παραλόγου; Θα μου πεις ότι γίνεται χαμός γύρω μας και εσύ ασχολείσαι με δέντρα και στύλους; Ο κόσμος έχει χίλια δυο προβλήματα και κοντεύει να σαλτάρει. Π.χ. δεν ξέρουμε αν πρέπει να μαζέψουμε τις ελιές επειδή η τιμή του άσου είναι γύρω στην εξευτελιστική τιμή του 1.5€ ή γιατί η λοιμωξιολόγος είπε ότι φταίει το μάζεμα της ελιάς που διασπείρουμε τον ιό, λες και πριν δεν ήμασταν στα πορτοκαλοκίτρινα… και ξαφνικά απασχολήσαμε τους ειδικούς που ξαφνικά νοιάστηκαν για μας και την υγεία μας.
Το Πλωμάρι πάντως εδώ και χρόνια δεν στερείται οράματος και αισθητικών και εξωραϊστικών παρεμβάσεων. Όλα ξεκίνησαν στο μακρινό 1970+ (θα ξέρουν σίγουρα οι παλιοί τη σωστή χρονιά) όταν γκρεμίστηκε το παλιό κτίριο με την Παπαγεώργιο Αγορά και χτίστηκε στη θέση του το τσιμεντένιο έκτρωμα που για χρόνια ήταν το Δημαρχείο μέχρι που καταργήθηκε ο Δήμος Πλωμαρίου και στη πράξη υποβιβάστηκε σε κοινότητα. Ακολούθησαν πολλά και διάφορα μέχρι σήμερα. Μερικά από αυτά: Ο δρόμος από την πλατεία προς Αμμουδέλι, η μαρίνα που για πολλούς δεν έπρεπε να γίνει εκεί που έγινε, οι γλάστρες στον παραλιακό, η προσπάθεια να μετατραπεί μια αλάνα φτιαγμένη με μπάζα σε φοινικόδασος. Τους τελευταίους μήνες φυτεύονται ξύλινοι και τσιμεντένιοι στύλοι φωτισμού και ηλεκτρισμού. Πριν από ενάμιση χρόνο περίπου είχε προηγηθεί το ότι ξεράθηκε μια ωραία μεγάλη αροκάρια, που κοσμούσε το πεζοδρόμιο μπροστά από το παλιό υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας, πρώτα κλαδεύτηκε και τελικά το δέντρο κόπηκε σύριζα και δεν φυτεύτηκε κάτι άλλο στη θέση του, ούτε αναζητήθηκαν πιθανές(αν υπήρχαν) αιτίες και ευθύνες. Εκεί κοντά του ξεφύτρωσε ένας μεγάλος τσιμεντένιος στύλος φωτισμού και λίγο πιο πέρα μέσα στον πεζόδρομο ένας ακόμα…
Στο Πλωμάρι επίσης πρωτοτυπούμε με το μοίρασμα της αλληλογραφίας στα κλειστά καφενεία σε κατάσταση Lock down, πληρώνουμε ΕΝΦΙΑ για σπίτια κλειστά και καταπλακωμένα από βράχους, έχουμε επικίνδυνα σεισμόπληκτα κτίρια και σχολεία, με μαθητές σε κοντέινερ και αδυνατούμε να σώσουμε από το ρήμαγμα τα παλιά βιομηχανικά κτίρια που είναι ότι μας έχει απομείνει. Επιπλέον κρατάμε ξενοίκιαστα τα δημοτικά ακίνητα και ερημώνουμε την αγορά του Πλωμαρίου και τέλος, έχουμε και το περιφερόμενο κοντέινερ για μπάζα και σκουπίδια παντός τύπου που πότε βρίσκεται στη κύτη του ποταμού Σεδούντα, ενίοτε στα γκαζάδικα και τώρα στο δρόμο για τα κόκκαλα. Δεν πλήττουμε με τίποτα.

Previous articleΑπολυμάνσεις σε χώρους εκπαίδευσης, υπηρεσίες και εξωτερικούς χώρους στο Πλωμάρι Ιδρυτής και διαχειριστής του blog. Επαγγελματίας Φωτορεπόρτερ και αρθρογράφος-blogger.

Latest..

Δρ Γιώργος Φίλης: Πάμε σε Πλήρες Θερμό Επεισόδιο με Τουρκία – Εκεί μας οδηγεί η Ευρωπαϊκή Ένωση (Βίντεο)

ΛΗΜΝΟΣ: Ελληνικός Στόλος Ο Δρ. Γιώργος Φίλης PhD Διδάκτωρ Γεωπολιτικής διδάσκει στην Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ),  Καθηγητής Ευρωπαϊκών Θεμάτων, Αναλυτής Διεθνών Ζητημάτων … [Read More...]