Σαράντα ημέρες μετά…

ΚΑΛΥΜΝΟΣ:

Γράφει η Μαρία Μπιλλήρη
Σαράντα ημέρες πέρασαν κιόλας από το δειλινό που ο πατέρας μου άφησε, πια, την τελευταία του πνοή, περιτριγυρισμένος από παιδιά κι εγγόνια. Έσβησε απαλά, σαν τη φλόγα ενός καντηλιού, που το λάδι του όσο πάει και λιγοστεύει.
Είναι πικρό να βλέπει κανείς τον άνθρωπό του να φεύγει, όσο κι αν ξέρει ότι – πλήρης ημερών – ακολουθεί απλά τη φυσική ροή της ανθρώπινης μοίρας. Μέσα όμως σ’ αυτήν την αργή και θλιβερή πορεία, υπάρχει και μια απίστευτη ευλογία: το δώρο του χρόνου.
Υπάρχει ο χρόνος για ψυχική προετοιμασία, ο χρόνος για μείωση ρυθμών και διαφορετικής θεώρησης των πραγμάτων, ο χρόνος για να ειπωθούν οι πιο μεγαλειώδεις φράσεις, όπως το «Σου ζητάω συγνώμη», «Σ’ ευχαριστώ», «Σ’ αγαπώ»… Η αναζήτηση του Θεού γίνεται ανάγκη, η επούλωση πληγών και το ξεκαθάρισμα παρεξηγήσεων βάλσαμο και η εσωτερική ειρήνη, μοναδικός στόχος.
Είμαι περήφανη για το ότι ο δικός μου ήρωας, ο πατέρας μου, είχε τόσο πολύ εξοικειωθεί με την ιδέα του θανάτου, που αστειευόταν διαρκώς, λέγοντας σε γνωστούς και φίλους ότι είχε από καιρό κλείσει ραντεβού με τον Άγιο Πέτρο και περίμενε από στιγμή σε στιγμή το κάλεσμά του. Οι συχνές επισκέψεις του στο κοιμητήριο ήταν καθαρά επισκέψεις στο μελλοντικό του σπίτι, ενώ η γαλήνη που έπαιρνε μέσα από την όλο και πιο συγκεντρωμένη προσευχή, βαθιά και λυτρωτική.
Ωστόσο, η αγάπη για τη ζωή και το «τώρα», αμείωτη! Οι αγαπημένοι του κινηματογράφοι «Σπλέντιντ» και «Όασις» που δεν ήταν μόνο πηγή χαράς και πολιτισμού για την Κάλυμνο, αλλά αποτελούσαν και προστατευμένο, αξιοπρεπές καταφύγιο για ανθρώπους με «ειδικά προσόντα», όπως θα λέγαμε σήμερα, πάντα μέσα στη σκέψη και την ψυχή του. Σχέδια, όνειρα, ενημέρωση για την πολιτική, έγνοια και φροντίδα για την οικογένειά του, για τους γέροντες και τους αδύναμους, για τις γάτες και τα περιστέρια του…
«Ακόμα και πεθαμένο θα με βλέπετε μπροστά σας» μου έλεγες με σιγουριά κατά τη διάρκεια των ατελείωτων καθημερινών μας περιπάτων στο κορδόνι του λιμανιού. «Ναι, πατέρα μου. Έχεις δίκιο», σκέφτομαι! Εγώ τουλάχιστον, σε βλέπω κάθε μέρα, σε νιώθω κάθε μέρα, σε ακούω κάθε μέρα!
Ανησυχούσες που ήθελα την «καλλιτεχνία» και δεν ακολούθησα το «μηχανηλίκι» που σπούδασα. Όμως, εσύ με γέμισες με εικόνες και τραγούδια από το σινεμά, εσύ μου έδειξες την όμορφη και ευαίσθητη πλευρά των ηθοποιών από τις πολλαπλές συναντήσεις που είχαμε μαζί τους, εσύ μου έμαθες να βλέπω με τα μάτια της ψυχής, εσύ μου άνοιξες, με μαγικό τρόπο, τη φαντασία «βάφοντας» τους γλάρους της Πλάτης πράσινους, στις ονειρεμένες μας βαρκάδες…
Από την άλλη, η μαμά, με τις σπουδές της στο πιάνο, τη λατρεία της για την όπερα, τις απίστευτες χειροτεχνίες και τη μεγάλη κατανόηση στις βαθύτερες  εσωτερικές ψυχικές αναζητήσεις, είχε πάντα μια προτροπή στα χείλη: «Μπορείς να το κάνεις καλύτερο; E, τότε, καν’ το!»
Μπαμπά, το ξέρεις πως εσείς οι δυο μαζί με μάθατε να ονειρεύομαι, να είμαι ασυμβίβαστη, ελεύθερη και δυνατή. Με το όποιο κόστος…
Όταν είχες ακόμα την πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας, το Δεκέμβρη του 2018, μου τηλεφώνησες ένα πρωινό από το μαγαζί. Μόλις είχες παραλάβει άλλο ένα γράμμα από μένα. Ένα απόσταγμα ζωής, όπως το ένιωθα εγώ, ένα δώρο ζωής, όπως το ένιωσες εσύ. Με φωνή τρεμάμενη από τη συγκίνηση, δεν ήξερες πώς να με ευχαριστήσεις… Για μέρες μου τηλεφωνούσες κρατώντας και ξαναδιαβάζοντας αυτό το γράμμα, που ήταν και για τους δυο μας η απόλυτη λύτρωση. Όσο για τα τελευταία ενσυνείδητα λόγια σου… «Έχεις μια σπάνια αλήθεια»… Αχ! πατέρα μου… Αυτή η παραδοχή, να ξέρεις ότι θα είναι το όπλο μα και το φυλαχτό μου…
Ακόμα κι όταν το βλέμμα σου άρχισε να ατονεί, η αγκαλιά σου να χαλαρώνει και η σύγχυση του μυαλού να σε αποξενώνει, ένιωθα τη ψυχή σου πάντα κοντά. Θυμάμαι, τον Μάιο του 2019, όταν έκανα ένα χειρουργείο, για το οποίο κανένας στο νησί δεν ήξερε τίποτα – ούτε κι εσύ – στην πρώτη τηλεφωνική συνομιλία που είχαμε, ρωτούσες με τρομερή αγωνία, αν έχω πρόβλημα υγείας!
Μέχρι που, λίγες μέρες πριν φύγεις για το μεγάλο ταξίδι, ήρθες να με αποχαιρετήσεις στο όνειρό μου. Η μαμά στην κουζίνα μαγείρευε ετοιμάζοντας τραπέζι κι εσύ ήρθες στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας όπου κοιμόμουν με τον Αντώνη. Φορούσες το καλό σου κουστούμι, ήσουν ήρεμος και χαλαρός, με το βλέμμα λαμπερό και φωτεινό, όπως παλιά. Μου έδωσες μια μεγάλη ζεστή αγκαλιά και έφυγες σιωπηλός. Γυρίζοντας στο κρεβάτι, είδα τη φιγούρα σου αποτυπωμένη σε ένα μεγάλο χαρτόνι, κομμένη στα τέσσερα… Ίσως, όσες είμαστε και οι κόρες σου. Ήξερες, φαίνεται, ότι δε θα μπορούσα να έρθω να σε αποχαιρετήσω· γι’ αυτό ήρθες και με χαιρέτησες εσύ!
Δευτέρα, 13 Απριλίου, με πήγες στην εκκλησία νύφη και Δευτέρα, 13 Απριλίου, πέντε χρόνια μετά, φορώντας το ίδιο κουστούμι, βγήκες από την ίδια εκκλησία, για να πας να ξεκουραστείς στην τελευταία σου, πια, κατοικία. Πόσο περίεργα παιχνίδια παίζει η μοίρα! Αντί να είμαι εγώ κοντά σου, βρέθηκε ο Αντώνης μου, που δύο μέρες πριν, είχε αποχαιρετήσει τη δική του μητέρα. Τι περίεργη συγκυρία… Όταν σου είχα ανακοινώσει την παρουσία του Αντώνη στη ζωή μου δεν είχες χαρεί ιδιαίτερα. Σοκαρίστηκες όταν κατάλαβες ότι θα έχανες το επί 20 χρόνια αποκλειστικό «συντροφάκι» σου… Μόλις όμως τον αντίκρισες και του μίλησες, τον «ερωτεύτηκες» όπως κι εγώ. Μόνιμη, από τότε, επωδός στα χείλη σου, η ευχή «να είστε πάντα έτσι, χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι». Σε κάθε συνάντηση, σε κάθε γράμμα, σε κάθε τηλεφώνημα. Και τώρα, στην επέτειο του γάμου μας, πάλι οι δυο σας στον τελευταίο αποχαιρετισμό…
Κοιμήσου ήσυχος πατέρα μου. Κοιμήσου ήσυχος…
Πρόλαβα κι έσωσα το φως του μυαλού και της ψυχής σου από τη φλόγα του καντηλιού σου, προτού αυτή σβήσει.
Πρόλαβες να δεις ότι έδωσα και δίνω ουσία στη ζωή μου, χωρίς να λυγίζω. «Τα ψηλά τα κυπαρίσσια δέρνει ο άνεμος» μου έλεγες. Έτσι είναι. Θα το θυμάμαι αυτό, όπως και το ότι «η ευτυχία είναι στιγμές, η ζωή είναι στιγμές». Αλλεπάλληλες στιγμές πίκρας, αγωνίας, μοναξιάς, χαράς, δικαίωσης, προδοσίας, επιτυχίας, αποτυχίας, φόβου. Μέσα από όλες αυτές, ένας διαρκής και ατελείωτος αγώνας, καθώς και ένα μεγάλο, χαρούμενο δοξαστικό…
Αχ! πατέρα μου… Τη ξεζούμισες τη ζωή. Δεν κλαίω για σένα. Όχι. Συνομιλώ μαζί σου, αναπολώ, προσεύχομαι, ωριμάζω, ελπίζω και στοχεύω σε ένα πιο δυνατό και σοφό εσωτερικό κόσμο, καθώς και σε ένα πιο σωστά οργανωμένο «τώρα».
Κοιμήσου ήσυχος, πατέρα μου. Κοιμήσου ήσυχος…
Ένα κομμάτι του χαρακτήρα σου και του εαυτού σου θα υπάρχει πάντα ζωντανό στη κάθε σου κόρη, που θα χαράζει πια με το δικό της τρόπο το μονοπάτι της στη ζωή.
Όταν είχε «φύγει» η μαμά, πριν από 25 χρόνια, μου είχε πει σε μια από τις πολλές ονειρικές μας  συναντήσεις: «…θα με αναζητάς στο Φως»… Τώρα πια, ξέρω πού θα σας βρίσκω και τους δυο…
Αιωνία σας η μνήμη, αγαπημένοι μου.
Αργυρούπολη, 20 Μαΐου 2020
*Μια μέρα θα κοιτάξεις πίσω και όλα θα έχουν νόημα. Τότε θα χαμογελάσεις, θα κλείσεις το μάτι και θα περάσεις εκεί που το φως δεν έσβησε ποτέ, στο θερινό σινεμά «ο Παράδεισος». Από το βιβλίο του π. Λίβυου με τίτλο «Η ζωή δίχως συνταγές».
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Κοινοποιήστε:Μου αρέσει αυτό:Μου αρέσει! Φόρτωση…
Σχετικά

Latest..

ΜΑΧΑΙΡΩΜΑΤΑ ΜΕΡΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΑΠΦΟΥΣ ΣΤΗ ΛΕΣΒΟ ΜΕ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΧΙΟΣ : Σοκαριστικες και συνάμα επικίνδυνες καταστάσεις ζουν πλέον οι κάτοικοι της Μυτιλήνης καθώς τα όσα συμβαίνουν στον τόπο τους έχουν πάρει πλέον ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Πριν … [Read More...]

Εκδρομή στην Ικαρία πραγματοποιει το 2ημερο του Αγίου Πνεύματος 7-8/06 το τουριστικό γραφείο Proorismos Travel & Tourism (πρόγραμμα)

ΙΚΑΡΙΑ: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΡΟΜΗΣ 07/06/2020Συγκέντρωση στο Πανεπιστήμιο στο Καρλόβασι 12:45 μμ. για την μεταφορά μας στο λιμάνι Καρλοβάσου.Αναχώρηση του πλοίου από το Καρλόβασι στις … [Read More...]