Η γλώσσα στο πεδίο της νόησης μεταξύ έρωτος και λόγου

ΧΙΟΣ : Αρκετές φορές έχουμε αναφερθεί στον Έρωτα που ως θεός για τους αρχαίους Έλληνες ενδιαφερόταν για τον πόθο, την αγάπη και τη σεξουαλική δραστηριότητα ενώ λατρευόταν και ως θεός της γονιμότητας. Ως θεός ο Έρως αγαπά τον ελεύθερο άνθρωπο που το αξίζει, και βάσει αυτού είναι γενναιόδωρος και δίκαιος, σε αντίθεση με τη χριστιανική αγάπη η οποία ενεργεί στο πεδίο του οίκτου και της ελεημοσύνης. Η αγάπη αυτή είναι κερδοφόρος (δηλ. κερδίζεται) και δέχεται τα δώρα του Θεού (δωρεοδόχος) ως σκόπιμη και ιδιοτελής (δηλ. έχει την απαίτηση της ανταμοιβής) καθότι η αγάπη αποφαίνεται (πρβλ. Ο Θεός αγάπη εστί), ενώ βασικό στοιχείο του έρωτος είναι η επικοινωνία. Συμπεραίνει κανείς, πως ο αρχαίος Έρως (ως γενναιόδωρος  και δίκαιος) αγαπά τον ελεύθερο που το αξίζει· ενώ ο Θεός (η χριστιανική αγάπη) αγαπά τον δούλο από οίκτο και ελεημοσύνη, και ας μην το αξίζει… Μπορούμε να πούμε πως ο Έρως κατά την έννοια τού «πλαγιάζω ερωτικά» έχει ως σκοπό την επαφή-ένωση-επικοινωνία με απώτερο στόχο την «παραγωγή» μέσω της σύνθεσης, της αρμονίας και εν τέλει της δημιουργίας. Η δημιουργία αυτή υπερσκελίζει το «πολιτικό ζώον» ενθυμίζοντας μας πως πριν ο άνθρωπος υπήρξε ερωτικό ζώον. Η ερωτική του ουσία (λοιπόν) είναι προγενέστερη της πολιτικής φύσης του. Έτσι, ο ερωτικός άνθρωπος έγινε ακατανίκητος μαχητής (πρβλ. έρως ανίκατε μάχαν), αλλά και απαράμιλλος παιδαγωγός προάγοντας έναν ερωτικό πολιτισμό που υπερβαίνει τον μονόδρομο της χριστιανικής αγάπης προκειμένου να αγαπηθεί από τον Θεό. Ο ελληνικός Έρως – λόγος συνδέει τον λόγο με τον βίο και γίνεται δημιουργός του έλλογου βίου ως παιδί τού Έρωτος. Αφού σύμφωνα με το ετυμολογικό περιεχόμενο και την αξία τού «λέγω» ως «πλαγιάζω ερωτικά» πράγμα που εκτός από τη φυσική δημιουργία, δημιουργεί την ουσιαστική επικοινωνία «συν- ουσία» βιολογικού , πνευματικού και κοινωνικού χαρακτήρα με την ένωση δύο σωμάτων και δύο ψυχών. Εδώ αποδεικνύεται πως η Ελληνική γλώσσα, δεν είναι υπαγόρευση και ορθογραφία, αλλά άθλος ελευθερίας που δεν μαθαίνεται μόνο με τη σπουδή των λέξεων αλλά & με τη μελέτη των ανθρώπων ως αρχέτυπο δημιουργίας και αυτονομίας που φανερώνει, επί του προκειμένου, πως ο έρως έχει το ετυμολογικό περιεχόμενο και την ετυμολογική αξία τού «λέγω».
Φαίνεται λοιπόν πως ο ΄Ερως  είναι παιδί του κάλλους & της ομορφιάς· έτσι και ο λόγος είναι παιδί του Έρωτος. Είναι φανερή η συνάφεια Έρωτος και λόγου  και από τον ετυμολογικό εναγκαλισμό. Το ελληνικό – Ομηρικό λέγω διαφέρει όχι μόνο από τα «λέγω» των άλλων γλωσσών, αλλά και από τα λοιπά «λεκτικά» ρήματα της Ελληνικής. Διαφέρει ως προς την ποιότητα και το διανοητικό επίπεδο, αφού τελικά στο βάθος σημαίνει «ομιλώ λογικά», «δηλώνω», «εξαγγέλλω» μετά από σπουδή επεξεργασία και σκέψη, και όχι απλώς «ισχυρίζομαι» (φημί). Στη διαφορά αυτή ανακαλύπτουμε τη σχέση και την ιδιότητα πνεύματος και λόγου ο οποίος αποβλέπει στο ωραίο προς χάριν της αθανασίας. Την αλήθεια αυτή διακηρύσσει & ο Τολστόι στο «πόλεμος και ειρήνη», όταν μας λέει:  «ο έρως εμποδίζει τον θάνατο…».
Η αθανασία είναι κάτι που ανέχεται η φύση η οποία πέραν από την τεκνοποιία συμπληρώνεται από τον λόγο και ο λόγος από τον έρωτα. Δηλ. η ένωση αυτή είναι ερωτική και λεκτική… Σε τελευταία ανάλυση ο έρως είναι επιθυμία αθανασίας που διασφαλίζεται μέσω του ελληνικού λόγου. Σε αντίθεση ο ευρωπαϊκός «έρως» είναι άλογος, συμφεροντολογικός και πεζός, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με το ελληνικό λέγειν που εξασφαλίζει την αθανασία· αφού το «λέγω»  ως ερωτικό και λεκτικό έχουν γενετική συνάφεια.
 knafpl@hotmail.com          

Latest..

Διεθνές Φεστιβάλ Οικολογικού Ντοκιμαντέρ BIFED Λήμνος. Απόψε στις 21:00 στην πλατεία Λιβαδοχωρίου η βραβευμένη ταινία “Breaking Social”.

ΛΗΜΝΟΣ: Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να σας παρέχουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία χρήστη. Οι πληροφορίες των cookies αποθηκεύονται στο πρόγραμμα περιήγησής σας και … [Read More...]